เจ้าเป็นอย่างไร”
ตานสัตว์ปิศาจธรรมดาขั้นหกปกติล้วนมีขนาดเท่าเหอเทา ตานสัตว์ปิศาจที่ใหญ่เกินไปบางอันถ้าควบรวมได้ไม่ดีจะมีขนาดใหญ่เท่ากำปั้น จินเฟยเหยาครุ่นคิด ขนาดเท่าเหอเทายังสามารถอมในปากและดูดซับอย่างช้าๆ ถ้าตานสัตว์ปิศาจขนาดเท่ากำปั้นจะยัดลงไปและกินอย่างไร แต่ตานสัตว์ปิศาจพวงองุ่นสิบพวงมากเกินไปหน่อย เกรงว่าคนเหล่านี้คงตัดใจไม่ได้
ดังนั้นนางจึงฝืนเอ่ยว่า “เช่นนี้เถอะ ตานสัตว์ปิศาจพวงองุ่นห้าพวง ตานสัตว์ปิศาจขั้นหกห้าสิบเม็ดเอาขนาดเท่าเหอเทา”
ลั่วฝานเจินเหรินสูดลมหายใจเย็นเยียบ “ตานสัตว์ปิศาจขั้นหกห้าสิบเม็ดมากเกินไป สามารถให้เจ้าได้สิบห้าเม็ด ตานสัตว์ปิศาจพวงองุ่นให้ไม่ได้ ตัวข้าเองก็ยังไม่มีเลย”
“ตานสัตว์ปิศาจพวงองุ่นสี่พวง ตานสัตว์ปิศาจขั้นหกห้าสิบเม็ด” จินเฟยเหยาจนปัญญา ได้แต่ยอมถอยให้หนึ่งก้าว
“ตานสัตว์ปิศาจขั้นหกสามสิบเม็ด ตานสัตว์ปิศาจพวงองุ่นไม่ได้จริงๆ” ลั่วฝานเจินเหรินกัดไม่ปล่อย ได้แต่ยอมถอยเรื่องตานสัตว์ปิศาจขั้นหก
“ห้าสิบเม็ด ตานสัตว์ปิศาจพวงองุ่นสามพวง”
“สามสิบห้าเม็ด ไม่มีพวงองุ่น”
“อย่าทำแบบนี้สิศิษย์พี่ ข้าถอยให้ก้าวสุดท้าย พวงองุ่นสองพวง ขั้นหกห้าสิบเม็ด”
“ไม่ได้!”
“ศิษย์พี่ ท่านก็ช่วยข้าอีกหน่อยเถอะ”
“ถึงเจ้าตะโกนเรียกศิษย์พี่ก็ไม่มี ไม่มีตานสัตว์ปิศาจพวงองุ่นก็คือไม่มี ตานสัตว์ปิศาจขั้นหกสี่สิบเม็ด จะเอาหรือไม่ก็ตามใจเจ้า” ลั่วฝานเจินเหรินมีโทสะแล้ว มีชีวิตอยู
