หลังกลับจากเมืองเซียนเหม่ยก็ไม่มีคนมาหาเรื่องจินเฟยเหยา ไป๋เจี่ยนจู๋ก็ปิดประตูไม่ออกมา ไม่รู้ว่าทำอะไรทั้งวัน ไม่มีใครจับตาดูนาง จินเฟยเหยาใช้ชีวิตแต่ละวันอย่างอิสรเสรี
ปากนางอมสิ่งของที่เป็นผลึกใส กัดทางซ้ายแล้วก็เปลี่ยนมาเลียด้านขวา กำลังเตรียมเขียนจดหมายถึงปู้จื้อโหยว นกปีกสวรรค์พักผ่อนเพียงพอแล้วกำลังกระโดดเล่นไปมาบนทุ่งหญ้า
จินเฟยเหยาไม่ต้องเขียนอะไร เพียงแค่ลบคำพูดของตนเองที่ให้ปู้จื้อโหยวมารับแล้วเปลี่ยนเป็นเรื่องตนเองจะไปจากสำนักตงอวี้หวง นางล่วงเกินคนมากมายในสำนักตงอวี้หวง ถึงคนเหล่านี้ยังไม่มีหลักฐานมาพิสูจน์ว่าสัตว์ภูติถูกนางกิน แต่ไม่ได้แสดงว่าต่อไปจะไม่พบ
อีกทั้งตอนนี้จินเฟยเหยาก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ นางกำลังแทะศิลาวิญญาณ หลังกลืนยาและตานสัตว์ปิศาจก็พบว่าสามารถใช้แทนจินตันและหยวนอิงของมนุษย์ได้
สิ่งที่ราวกับลูกอมในปากจินเฟยเหยาพอดีเป็นตานสัตว์ปิศาจเม็ดเล็กๆ นางทดลองกินตานสัตว์ปิศาจลงไป กลับไม่เหมือนจินตันที่พอเข้าปากก็ละลายทันที ทว่าเป็นเม็ดแข็งๆ ถูกดูดซับอยู่ในปากทีละนิดๆ ลงไปอย่างช้าๆ
ไม่รู้ว่าเนื่องจากตานสัตว์ปิศาจเหล่านี้อยู่ในร่างสัตว์ปิศาจนานเกินไปหรือไม่ รสชาติจึงย่ำแย่อย่างยิ่ง มีกลิ่นคาวจัด รสชาติจืดชืด ไม่เหมือนจินตันและหยวนอิงของเผ่ามนุษย์ที่เหมือนอาหารมื้อใหญ่เลิศรส ทำให้คนได้กลิ่นแล้วน้ำลายสอ แต่ก็สามารถกรอกท้องแทนจินตันได้ เพียงแต่กลืนตานสัตว์ที่
