ว่าตอนนี้ยังอยู่ในน้ำพุร้อนอย่างวางมาด ไร้มโนธรรมจริงๆ ไม่กลัวถูกหลู่หงกวงใส่ความทำลายชื่อเสียงกับเจ้าสำนักหรือ ไป๋เจี่ยนจู๋ส่ายศีรษะอย่างจนปัญญา เตรียมกลับไปห้องฝึกบำเพ็ญ
หมุนตัวเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาหยุดฝีเท้าลงอีกครั้ง หลังจากครุ่นคิดก็ตัดสินใจพูดคุยกับจินเฟยเหยาดีๆ ไปเจี่ยนจู๋สาวเท้าเดินมาข้างน้ำพุร้อน เขาเปิดปากเอ่ยวาจาทั้งๆ ที่กั้นด้วยกำแพงที่สร้างขึ้นจากไผ่เขียว “เจ้าอย่าขโมยสัตว์ภูติในสำนักอีกได้หรือไม่? ตอนนี้คนทั้งสำนักตงอวี้หวงตื่นตระหนก น่าจะมีคนมากมายสงสัยว่าเจ้าเป็นคนทำ เจ้าทำแบบนี้ไม่มีประโยชน์กับตนเอง ข้าจะไปบอกอาจารย์ ให้เขาเปิดโรงอาหารที่ตำหนักซวีชิงให้เจ้าโดยเฉพาะ ถ้าเจ้าไม่เลือกมาก แต่ละวันสามารถทำให้เจ้ากินอิ่มได้”
ไป๋เจี่ยนจู๋ไหนเลยจะรู้ว่าจินเฟยเหยาสามารถกินได้มากเพียงใด เพียงแต่คำนวณตามปริมาณที่เห็นกินยามปกติ รู้สึกว่าอาศัยสมบัติของซือจู่ ต้องหาธัญพืชและผักได้อย่างไม่มีปัญหา ทุกสิบวันหรือครึ่งเดือนออกไปล่าสัตว์ปิศาจสักครั้ง น่าจะทำให้จินเฟยเหยากินอิ่มได้
เขาเสนอความคิดด้วยเจตนาดีและรอคำตอบของจินเฟยเหยาอยู่นอกกำแพงไผ่ ทว่าเขายืนตากลมราตรีอยู่นานก็ไม่เห็นจินเฟยเหยาเอ่ยตอบ
ไป๋เจี่ยนจู๋รู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้าง ปกติจินเฟยเหยาไม่ใช่คนแบบนี้ ถ้ามีคนพูดกับนาง นางจะยิ้มและเอ่ยตอบ เหตุใดวันนี้นานขนาดนี้ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว หรือว่าได้รับบาดเจ็บหนักตอนจัดการกับผู้ฝึ
