กวิชาชั่วร้ายจึงหมดสติไป?
คิดถึงตรงนี้ ไป๋เจี่ยนจู๋ก็ไม่สนใจว่าจินเฟยเหยายังอาบน้ำอยู่ ใช้การรับรู้กวาดมองเข้าไปด้านใน จากนั้นก็เห็นจินเฟยเหยากำลังนอนหลับสนิทอยู่ริมสระน้ำพุร้อน ปากยังพูดว่า “ข้ากินอิ่มแล้ว กินไม่ไหวแล้ว” ส่วนกบสองตัว กลับนอนหงายท้องลอยอยู่บนผิวน้ำ ท่าทางเหมือนต้มสุกแล้ว
คิดไม่ถึงว่ากำลังหลับอยู่! ไป๋เจี่ยนจู๋ถ่ายทอดเสียงไป “ตื่น! กินข้าว!”
“กินข้าว?” น้ำเสียงของไป๋เจี่ยนจู๋ดังขึ้นข้างหูจินเฟยเหยาราวกับอัสนีบาต ทำให้นางตกใจจนเงยหน้าขึ้นมองรอบด้าน
หลังจากเห็นชัดเจนว่าตนเองอยู่ในน้ำพุร้อน นางก็ยืดเอวบิดขี้เกียจ คว้าเส้นผมที่ยุ่งเหยิงเอ่ยพึมพำกับตนเอง “ไม่ได้กินอิ่มขนาดนี้นานแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะนอนโดยไม่ระแวดระวังเลยสักนิด ทั้งยังฝันว่าไป๋เจี่ยนจู๋เรียกข้ากินข้าว เสียงเหมือนจริงมาก ท่าทางข้าจะแก่ชรา ใช้ไม่ได้เสียแล้ว”
“ไม่ใช่ความฝัน ข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่” นางพูดกับตนเองอย่างเกียจคร้าน ไป๋เจี่ยนจู๋ย่อมได้ยิน คนเช่นนี้ไม่มีแม้แต่ความคิดจะปล่อยการรับรู้ไประแวดระวัง ไม่รู้จริงๆ ว่าปกติอยู่ได้อย่างไร
“เอ๋? ศิษย์พี่ไป๋ เหตุใดวันนี้จึงคิดมาแอบดูข้าอาบน้ำได้?” จินเฟยเหยาขยี้ตาพลางเอ่ยถาม
เวลานี้ไป๋เจี่ยนจู๋สำนึกเสียใจแทบตาย ทำไมตนเองต้องยุ่งไม่เข้าเรื่องด้วย จะไปสนใจนางทำไม!
เห็นไป๋เจี่ยนจู๋ไม่เอ่ยวาจา จินเฟยเหยาก็วิ่งออกจากน้ำพุร้อน แนบร่างกับกำแพงไผ่แล้วโผล่ศีรษะกับไหล่ออกม
