ิ่งของให้พวกเขาทั้งยังดูเหมือนจะขึ้นราคาด้วย
จินเฟยเหยาถูมือ เอ่ยอย่างไม่ยินยอม “รบกวนทุกท่านแล้ว ตอนนี้ข้าไม่อยากรับสิ่งของตอบแทนของทุกคนก็จนปัญญา ตำแหน่งสูงกว่าหนึ่งขั้นกดทับคนตาย[1] ขอโทษทุกคนด้วย ข้าได้แต่ทำหน้าหนาบอกว่า ศิลาวิญญาณชั้นกลางยี่สิบก้อนต่อคน สามารถใช้หญ้าวิญญาณหรือตานสัตว์ปิศาจแทนได้ ขอโทษด้วย”
“หา?” ทุกคนฮือฮา ไม่เพียงไม่คืนสิ่งของคิดไม่ถึงว่าจะขึ้นราคาด้วย
“ข้าไม่มีทางเลือก พวกเจ้าก็ได้ยินคำพูดของศิษย์พี่ข้า สิ่งของที่พวกเจ้ายอมมอบให้ข้าเป็นสิ่งของตอบแทนข้า แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้วต้องเอาเข้าคลังส่วนรวม ทุกคนต่างก็อยู่ในสำนักคาดว่าคงรู้หลักเหตุผลในนั้นดี ข้าคงไม่ต้องอธิบายมาก ขอให้ทุกคนเห็นใจอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย” จินเฟยเหยามองทุกคนเหมือนมีเรื่องในใจด้วยสีหน้ากังวล
นี่…นี่คือพูดอย่างหนึ่งทำอีกอย่างหนึ่ง! วุ่นวายอยู่นาน คือเบื้องบนคิดจะนำสิ่งของของนางไป ดังนั้นเมื่อครู่จึงหาข้ออ้างพูดแบบนั้น
ทุกคนหมดวาจาทันที ถึงแม้แต่ละสำนักล้วนมีคนประเภทใช้อำนาจหาผลประโยชน์ส่วนตัว ทว่าปกติล้วนแอบๆ ทำ คิดไม่ถึงว่าจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้ต่อหน้าคนมากมาย ไม่เสียทีที่เป็นคนของสำนักตงอวี้หวง ไม่กลัวถูกคนอื่นพูดลับหลังเลยสักนิด
“ผู้อาวุโสอย่าทำแบบนี้ พวกเราเข้าใจ ทุกคนล้วนไม่เป็นตัวของตัวเอง ถ้าพวกเขามีความสามารถจริงๆ ศิษย์พี่ศิษย์น้องเหล่านี้คงถูกช่วยออกมานานแล้วจะลากถ่วงเวลามานานขนาดนี้ได้
