ฟยเหยาอ้างคำพูดของเขารับสิ่งของไปมากมาย ไม่รู้ว่าจะมีโทสะจนเป็นเช่นไร
“อาจารย์ พวกเราจะทำอย่างไรดี? จะกลับไปก่อนหลู่หงกวงกลับมาหรือไม่” เฟิงอวิ๋นจู๋ยืนอยู่ข้างกายคงจู๋อู๋ เห็นจินเฟยเหยาหนีไปจึงเอียงศีรษะมาเอ่ยถาม
คงจู๋อู๋เอ่ยอย่างอารมณ์ไม่ดี “ถ้าพวกเราไปแล้ว อุจจาระอ่างนี้มิเทลงบนศีรษะของตำหนักซวีชิงหรือ ตอนนี้ย่อมต้องแอบปะปนในกลุ่มคนที่ลงไปในหลุม จะให้คนพบเห็นว่าพวกเราไม่ได้ตามลงหลุมไปไม่ได้เป็นอันขาด เช่นนี้จึงสามารถแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องได้”
“อาจารย์ร้ายกาจจริงๆ ท่าทางอาจารย์จะมีประสบการณ์เรื่องนี้มากกว่าพวกเรา ก่อนหน้านี้เหตุใดข้าจึงไม่รู้ว่าอาจารย์ยังมีด้านนี้อยู่ด้วย” เฟิงอวิ๋นจู๋พยักหน้าเอ่ยชมเชยอยู่ด้านหลัง
“ประจบประแจงให้มันน้อยๆ หน่อย รีบไป” คงจู๋อู๋จนปัญญาอย่างยิ่ง ยังมิใช่เพราะอาจารย์และเจ้าตัวกินจุบีบคั้นหรือ
คงจู๋อู๋พาศิษย์ลงไปในหลุมอย่างเงียบเชียบ ส่วนทุกคนยังติดตามอวี้จูยืนอยู่หน้าเศษซากของราชครู ฟังอวี้จูเล่าคำพูดที่เตรียมไว้ล่วงหน้า นางพูดจาติดๆ ขัดๆ บางคำถามเนื่องจากตนเองถูกจับตัวไว้จึงเล่าได้ไม่ชัดเจน
ในที่เกิดเหตุมีเพียงซากศพของราชครูและบรรดาคนที่ถูกพั่งจื่อและต้านิวทุบตีจนทนดูไม่ได้ ท่านอ๋องหมาจื่อกลายเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว ภายใต้ความต้องการอย่างรุนแรงของทุกคนอวี้จูจึงจำต้องพาพวกเขาไปดู ชิ้นเนื้อที่ห่อด้วยวัสดุสีทองขนาดเท่าฝ่ามือเหล่านั้นทำให้นางไม่อยากเข้าใกล้เลยจ
