ด จะให้พวกเรากลับไปรายงานเบื้องบนได้อย่างไร”
“เจ้าค่ะ” อวี้จูไม่ได้คิดมากความ เหยียบอาวุธเวทบินออกนอกหลุมไปหาจินเฟยเหยา
หลู่หงกวงมองรอบด้านอย่างกระหยิ่ม จะมากจะน้อยทายาทต้งหวงต้องมีสิ่งของล้ำค่าอยู่บ้าง จะให้สตรีผู้นี้เอาไปได้อย่างไร ฉวยโอกาสที่ผู้บำเพ็ญเซียนแต่ละสำนักใหญ่ยังอยู่ ข้าจะหาข้ออ้างเอาสิ่งของมา เชื่อว่าต่อไปนางคงไม่กล้ามาทวง
ไม่นานนักก็เห็นอวี้จูกลับมาคนเดียว ด้านหลังไม่มีจินเฟยเหยา
“ให้เจ้าไปเรียกนางมามิใช่หรือ คนเล่า?” พอหลู่หงกวงเห็นจินเฟยเหยาไม่มาก็มีโทสะ
อวี้จูเอ่ยด้วยสีหน้าว่างเปล่า “ไปแล้ว”
“ไปแล้ว?” หลู่หงกวงเอ่ยอย่างประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่าจะไปแล้ว ยังไม่ได้คลี่คลายเรื่องราวก็กลับไปคนเดียวโดยไม่บอกกล่าว หรือว่าไม่สมควรมีคำอธิบายให้ทุกคน
“ใช่ ข้าถามผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ แล้ว พวกเขาบอกว่าผู้อาวุโสจินจากไปครู่หนึ่งแล้ว นางบอกว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ในเมื่อทุกคนไม่เป็นไรแล้วนางก็กลับไป ทั้งยังบอกว่าทารกที่ถูกขโมยมายังมีชีวิตอยู่ขอมอบให้ทุกท่านจัดการ นางยังมีธุระ อยู่ลอยชายที่นี่ไม่ได้ จะกระทบถึงเรื่องที่ทุกท่านต้องจัดการหลังจากนี้” อวี้จูไม่ได้ปิดบังเรื่องที่สอบถามมาได้เลยสักนิด บอกหลู่หงกวงไปจนหมดสิ้น แต่เรื่องจินเฟยเหยาเก็บสิ่งของตอบแทนเพิ่มกลับไม่มีใครเอ่ยถึงก่อน นางจึงไม่รู้
หลู่หงกวงฟังจบ ก็มีโทสะจนจมูกเบี้ยว ยังไม่ทักทายก็จากไปแล้ว เหลวไหลสิ้นดี! นางต้องเอ
