าสิ่งของดีๆ ไปแน่ ดังนั้นจึงจากไปก่อน
อวี้จูพลันนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอ่ยกับหลู่หงกวงว่า “อาจารย์ลุงหลู่ ก่อนหน้านี้ผู้อาวุโสจินเคยบอกข้าว่า ถ้าในสำนักส่งอาจารย์ลุงอาจารย์อามา ให้ข้าช่วยบอกแทนนางสักคำ”
“บอกว่าอะไร?” สิ่งของดีๆ ถูกนางเอาไปหมดแล้ว ยังเตรียมคำพูดอะไรไว้ล่วงหน้าอีก! สีหน้าหลู่หงกวงอึมครึมเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา
“นี่…” อวี้จูเห็นสีหน้าอึมครึมของหลู่หงกวง จึงเอ่ยอย่างลังเล “ผู้อาวุโสจินบอกว่า นางไม่ได้สิ่งของมีค่าจากที่นี่ไปเลยจริงๆ ดังนั้นบรรดาอาจารย์ลุงที่มาไม่ต้องกังวล มีเพียงเคล็ดวิชาที่ใช้ทารกหลอมสร้างทารกสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์เล่มนี้และป้ายหยกที่จดบันทึกประวัติศาสตร์ต้งหวง นางฝากไว้ที่ข้า ให้ข้ารอพวกท่านมาก่อนจึงมอบให้”
“หืม? นำเคล็ดวิชามาให้ข้าดูหน่อย!” คิดไม่ถึงว่าจะทิ้งเคล็ดวิชาไว้ หลู่หงกวงบอกให้เอามาทันทีโดยไม่สนใจคนอื่นๆ
อวี้จูไม่ได้พูดอะไรมาก หยิบกล่องหยกใบหนึ่งออกมาจากถุงเฉียนคุนและยื่นส่งให้ต่อหน้าทุกคน “ขณะที่ผู้อาวุโสจินตรวจสอบที่นี่ ข้าติดตามอยู่ด้านข้างตลอดเวลา ไม่ได้พบสิ่งใดจริงๆ ผู้บำเพ็ญเซียนสองคนนี้ยากจนอย่างยิ่ง ขนาดผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานที่เป็นลูกสมุนก็ใช้เพียงอาวุธเวท ไม่มีของวิเศษใช้”
หลู่หงกวงรับกล่องหยกมาเปิดออกดู ด้านในวางป้ายหยกไว้สองชิ้น หนึ่งขาวหนึ่งดำ ชิ้นสีดำเห็นได้ชัดว่าจดบันทึกสิ่งของที่มีปัญหา ดังนั้นเขาจึงหยิบชิ้นสีดำขึ้น ภายใต้การจับจ้องข
