มอบทางรอดสายหนึ่ง คาดว่าคงไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้แพร่ออกไป เพราะไม่มีประโยชน์อันใดต่อสำนักตนเอง” มีผู้บำเพ็ญเซียนสตรีตอบรับ
หยิบยันต์ถ่ายทอดเสียงก็จะสามารถได้เห็นแสงตะวันอีกครั้ง ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีเหล่านี้ยินดีอย่างยิ่ง ขณะที่ยังไม่ได้จากไปก็พากันเอ่ยขอบคุณจินเฟยเหยา
จินเฟยเหยาได้ยินพวกนางเอ่ยขอบคุณไม่หยุด ก็ลูบศีรษะเอ่ยอย่างขัดเขินว่า “พวกเจ้าไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ นี่เป็นสิ่งที่ข้าสมควรทำ และลำบากเพียงยกมือเท่านั้น อีกทั้งเนื่องจากการย้อนกลับมากลืนกินวิญญาณทารกสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ ข้าจึงชนะเขาได้ พวกเจ้าไม่ต้องเกรงใจ”
“ผู้อาวุโสจินเป็นคนดีจริงๆ นี่เป็นการทำความดีครั้งใหญ่ ยังถ่อมตัวขนาดนี้” อวี้จูอดเอ่ยชมไม่ได้ ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสูงช่างแตกต่างจากคนอื่นๆ จริงๆ ชื่อเสียงและลาภยศล้วนเป็นเมฆและควันที่ผ่านตา[1]
จากนั้น นางก็เห็นจินเฟยเหยาเท้าสะเอวเอ่ยว่า “พวกเจ้าไม่ต้องเกรงใจ ข้าไม่ต้องการของตอบแทนอะไร ข้าไม่ต้องการสิ่งของล้ำค่า ถ้าใครจะให้ของวิเศษชั้นยอดและหญ้าวิญญาณหมื่นปีแก่ข้า ข้าจะเปลี่ยนท่าทีทันควัน”
“หา?” อวี้จูนิ่งอึ้ง นี่คืออะไร…ดูเหมือนไม่มีใครบอกจะให้สิ่งของแก่นางนะ
จากนั้นก็เห็นจินเฟยเหยาขมวดคิ้วและเอ่ยอย่างลำบากใจ “ตอนนี้ในตัวพวกเจ้าไม่มีอะไรเลย ต่อให้มีสิ่งของทิ้งไว้ที่สำนัก เกรงว่าในสำนักคงนึกว่าพวกเจ้าประสบเคราะห์ สิ่งของอาจถูกยึดไปแล้ว ดังนั้น ข้าเข้าใจเจตนาดีของพวกเจ้า
