ด็กที่อยู่รอบๆ มาหลอมสร้างของวิเศษ ทารกในมือของพวกเจ้าก็คือเด็กที่เขาขโมยมา ข้ารู้สึกว่าทารกเหล่านี้อยู่กับพวกเจ้าไม่กี่วัน พวกเจ้าก็จัดการเองเถอะ จะให้คนอื่นหรือเลี้ยงดูเองพวกเจ้าก็ตัดสินใจด้วยตนเอง ถึงอย่างไรทุกคนก็ตายหมดแล้วทารกถูกขโมยมาจากที่ใดก็ไม่รู้”
จากนั้นนางมองคนที่ท้องโตๆ เหล่านั้น อย่างน้อยมีหนึ่งถึงสองร้อยคน นี่เป็นปัญหายาก บางคนท้องยังเล็ก บางคนเจ็ดแปดเดือนแล้ว จะจัดการอย่างไรดี
จินเฟยเหยาครุ่นคิด ได้แต่เอ่ยว่า “ผู้บำเพ็ญเซียนที่กินจนพุงกางหนึ่งถึงสองร้อยคน ข้าจำได้ว่าในเวทมนตร์พื้นฐานมีเวทมนตร์พวกกำจัดสิ่งแปลกปลอมในร่างกาย ขจัดพิษ และขับไล่แมลง ถ้าพวกเจ้ายินยอม สะสางท้องสักหน่อย กินจนกลายเป็นแบบนี้ยังนึกว่าท้องเสียอีก ข้าจะถ่วงเวลาวันสองวันค่อยออกไปน่าจะไม่มีปัญหา อีกทั้งพวกเจ้าก็ถูกขังมานานร่างกายอ่อนแอน่าจะเป็นเรื่องปกติ”
คิดไม่ถึงว่านางจะปกป้องความบริสุทธิ์ของทุกคน!
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีทั้งหมดตะลึงงัน นอกจากอวี้จูที่เพิ่งถูกจับกลับมาและยังไม่เคยถูกเรียกไปรับใช้แล้ว แต่สภาพในที่เกิดเหตุนางก็เห็นย่อมยืนหุบปากอยู่ข้างจินเฟยเหยาอย่างรู้ว่าอะไรควรไม่ควร เวลานี้นางไม่มีสิทธิ์พูดเลยสักนิด
ถึงแม้ความสัมพันธ์ระหว่างบุรุษสตรีของผู้บำเพ็ญเซียนไม่เคร่งครัดนัก คิดจะหาคู่บำเพ็ญก็ไม่มีผู้ใดว่าอะไร ไม่จัดงานเลี้ยงก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าถูกคนรู้ว่าตนเองถูกขังอยู่ในที่แห่งหนึ่งและยังถูกบั
