ยังหลายสิบปีก่อน เขาที่เพิ่งเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวม ออกมาขายสิ่งของในตัวผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่จับมากลับถูกเงาหลังหนึ่งดึงดูดสายตาไว้ เส้นผมยาวสีดำสนิท เรือนร่างบอบบาง นั่นเป็นวันที่เขาได้พบกับราชครูฮวาเวย
อาจจะเป็นวาสนาในชาติก่อนจึงถูกภูติเทพดลใจให้ท่านอ๋องหมาจื่อและผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษที่ชื่อฮวาเวยคนนี้ร่วมเดินทางไปด้วยกัน และเป็นไปได้ว่าฮวาเวยที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณในตอนนั้นอยากจะหาผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมสักคนมาเป็นโล่ให้กับตนเอง ถึงในสายตาของผู้อื่น ใบหน้าของฮวาเวยหลังใช้ไฟเผาแล้วจะงดงามกว่าเดิม รื่นหูรื่นตากว่าเดิม ทว่าไม่กระทบถึงความงดงามของเขาในสายตาของท่านอ๋องหมาจื่อ
พวกเขาสองคนใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยกัน จับตัวผู้บำเพ็ญเซียนสตรีด้วยกัน ฟังเสียงร้องไห้ของพวกนางด้วยกันพลางดื่มสุราหยอกล้อกัน
ฮวาเวยริษยาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีเหล่านั้นที่สามารถตั้งครรภ์ให้ท่านอ๋องหมาจื่อได้ เขาจึงทรมานพวกนาง ที่สำราญมากที่สุดคือนำทารกเหล่านั้นไปสังเวยด้วยตนเอง
“ท่านอ๋อง เหตุใดข้าจึงไม่ใช่สตรี ข้าก็อยากให้กำเนิดองค์ชายให้ท่านอ๋อง ข้าอยากร่วมเป็นร่วมตายกับท่านอ๋อง อยากจะบรรลุขั้นมหายาน ข้ามด่านเคราะห์ และเหาะขึ้นสู่สวรรค์กับท่านอ๋อง ท่านอ๋อง ท่านว่าข้างดงามหรือไม่?”
“ฮวาเวย…” ในดวงตาของท่านอ๋องหมาจื่อ ปรากฏโฉมหน้าอันงดงามดั่งดอกไม้ของราชครูฮวาเวย เขาเรียกชื่อฮวาเวยด้วยเสียงอู้อี้ในลำค
