อ
“ตายเสียเถอะ!” ทว่าสิ่งที่ตอบรับเขา มีเพียงเสียงที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ ของจินเฟยเหยา พอท่านอ๋องหมาจื่อถูกจินเฟยเหยาบีบก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ไปตามผลึกที่ผนึกขึ้นจากไฟนรกราวกับบี้มดตัวหนึ่งตาย
จินตันขนาดเท่าเหอเทา[2]เม็ดหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ หลังสั่นเล็กน้อยก็เตรียมจะหลบหนี ถูกจินเฟยเหยายืนมือไปคว้ากลับมา เวลานี้ วิญญาณแค้นของทารกสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ถูกสัตว์ร้ายกลืนกินจนเกลี้ยง ท่านอ๋องหมาจื่อหายไปแล้ว โครงกระดูกอันเป็นประกายของมันก็ร่วงจากที่สูงกลางอากาศและแตกละเอียดกลายเป็นกองเศษกระดูกดังเพล้งราวกับเครื่องลายครามที่แตกหักง่าย
ต้านิวและพั่งจื่อยังไล่ล่าสังหารลูกสมุนของท่านอ๋องหมาจื่อ ลุกสมุนส่วนมากตายหมดแล้ว เหลือเพียงสิบกว่าคนที่ยังดิ้นรนอย่างลำบาก
จินเฟยเหยาถ่ายทอดเสียงไปอย่างเย็นชา “สังหารให้หมด อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว!” พอพวกมันสองตัวได้รับคำสั่ง ยิ่งเคลื่อนไหวเร็วขึ้น เกรงว่าคนเหล่านี้จะพาร่างที่บาดเจ็บหลบหนีไปได้ ทั้งสองตัวจึงโยนน้ำพิษที่หอมหวานทั่วร่างออกมาทำให้ลูกสมุนที่ถูกพิษร้องโหยหวนไม่หยุด
ไฟนรกบนร่างล่าถอยไป จินเฟยเหยากำจินตันของท่านอ๋องหมาจื่อแน่นและมองผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่พูดไม่ออกเหล่านั้น นางสูดลมหายใจลึกๆ แล้วหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าๆๆ! เจ้าหมอนี่ถูกทารกสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์อะไรนั่นย้อนกลับมากลืนกินตนเอง วิญญาณแค้นด้านในแบ่งเป็นสองพวกและต่อต้านกันเอง ข้ายังนึกว่าจะตา
