วงจริงๆ จินเฟยเหยาขมวดคิ้วนิดๆ ถ้าเป็นทายาทราชวงศ์จริง ในมือต้องมีสมบัติของเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน มังกรทองในชุดอาคมชิ้นนี้ให้ความรู้สึกมีอานุภาพยิ่ง น่าเสียดายพอเห็นใบหน้าของเขา อานุภาพก็กลายเป็นความว่างเปล่าในพริบตา
“สังเวย!” มุทราร่ายเวทของท่านอ๋องหมาจื่อนับว่าท่องเสร็จสิ้นแล้ว
ที่จริงตั้งแต่เขาท่องอาคม จนราชครูโยนเด็กน้อยแล้ว มาจนถึงจินเฟยเหยาลงมือ เพียงผ่านไปไม่กี่อึดใจเท่านั้น ทว่าทารกร่วงถึงตำแหน่งเหนือลาวาสามจั้งก็หยุดลง หลังจากท่านอ๋องหมาจื่อท่องคาถาเสร็จสิ้น ในลาวาพลันมีคลื่นความร้อนขุมหนึ่งทะยานขึ้นในพริบตา
“ระวัง!” ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีจำนวนมากในถ้ำรอบด้านตะโกนขึ้น จินเฟยเหยาไถลตัวออกไปด้านหลังอย่างระแวดระวังเพื่อหลบหลีกคลื่นความร้อนเหล่านั้น
มือกระดูกสูงเท่าคนสองคนท่อนหนึ่งที่มีลาวาติดอยู่เกาะพยุงด้านข้างหลุม ต่อมาหัวกะโหลกขนาดยักษ์โผล่ออกมาจากหลุม จากนั้นทารกคนนั้นก็ลอยเข้าไปในปากของหัวกะโหลก ทารกเพิ่งเข้าปากในดวงตาอันว่างเปล่าของหัวกะโหลกก็มีเปลวเพลิงสีแดงสองดวงปรากฏขึ้น
“เจ้าสังหารสนมรักของข้าก็อย่าหมายจะหนีรอดออกจากวังต้งหวงเลย เจ้าวางใจได้ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าแต่จะใช้ร่างขั้นหลอมรวมของเจ้าให้กำเนิดเด็กที่มีคุณสมบัติสูงจำนวนมาก เพื่อใช้หลอมสร้างทารกสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ของข้า!” มังกรทองที่วนรอบกายท่านอ๋องหมาจื่อเหินร่อนลงบนหัวกะโหลก มือขวาของเขากุมกระบี่ที่พันด้วยมังกรทองเล่มหน
