ึ่ง ยืนอยู่ด้านบนราวกับตุ่มเนื้อพลางตะโกนอย่างเดือดดาล
พวกเจ้าอีหวังอู่ที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนสวมชุดข้ารับใช้ขุนนาง ได้ยินความเคลื่อนไหวประหลาด จึงวิ่งออกมาจากในอุโมงค์แต่ละมุม มีถึงสี่สิบห้าสิบคนเต็มๆ ล้อมกรอบจินเฟยเหยาไว้
จินเฟยเหยาไม่เหลือบแลพวกสมุนรับใช้ตัวเล็กๆ สักนิด โยนพั่งจื่อและต้านิวออกมาให้พวกมันสองตัวจัดการผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณและขั้นสร้างฐานเหล่านี้
ส่วนนางกลับมองพินิจซ้ายขวา เอ่ยด้วยสีหน้าดูแคลน “หลุมดินผุพังแห่งนี้คือวังต้งหวงที่เจ้าบอก? โกโรโกโสเกินไปหน่อยกระมัง เจ้าเป็นฮ่องเต้หรือท่านอ๋องกันแน่ ฐานะแปลกประหลาดจริงๆ”
วังหลวงที่ตนเองภาคภูมิใจ คิดไม่ถึงว่าจะถูกคนบอกว่าเป็นหลุมดินผุพังทำให้ท่านอ๋องหมาจื่อเดือดดาล กระบี่ในมือของเขาชี้จินเฟยเหยาพลางเอ่ยอย่างแค้นเคือง “หยุดพูดจาเหลวไหล ราชวงศ์ต้งหวงของข้าเป็นราชวงศ์หมื่นปี นี่เป็นเพียงวังแห่งหนึ่งของข้า รอจนข้าหลอมสร้างทารกสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ออกมา โลกวิญญาณเป่ยเฉินจะเป็นของข้าทั้งหมด ถึงตอนนั้นข้าจะสร้างวังหลวงที่คู่ควรกับข้า!”
“เช่นนั้นหรือ? ถึงตอนนั้นเจ้าจะเป็นท่านอ๋องหรือฮ่องเต้?” ราวกับจินเฟยเหยาคิดจะทำความเข้าใจเรื่องนี้ให้กระจ่างจึงเอียงศีรษะเอ่ยถามอีก
ท่านอ๋องหมาจื่อตะลึงงันไปนิด จึงเอ่ยเสียงดัง “จะสนใจทำไมว่าข้าจะเป็นอะไร ข้าอยากเป็นท่านอ๋องก็เป็นท่านอ๋อง อยากเป็นฮ่องเต้ก็เป็นฮ่องเต้!”
ท่าทางเจ้าหมอนี่จะอาศัยอยู่
