ใต้ดินมานานเกินไปจึงวิปลาสนิดหน่อย จินเฟยเหยาถอนหายใจ เหตุใดผู้ฝึกบำเพ็ญที่ฝึกเคล็ดวิชาชั่วร้ายล้วนดูแล้วบ้าๆ บอๆ ทว่าผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานลงไปสี่สิบห้าสิบคนนั้นดูแล้วไม่ได้บ้าขนาดนี้ เพราะเหตุใดจึงเชื่อฟังคำพูดของคนผู้นี้หรือว่าถูกบังคับ?
นางเพิ่งคิดเช่นนี้ ท่านอ๋องหมาจื่อฝั่งตรงข้ามก็เอ่ยอย่างกระหยิ่ม “ต่อให้เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมแล้วอย่างไร ขอเพียงมีกลุ่มบุตรชายที่เป็นองครักษ์ของข้าอยู่ ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมช่วงต้นอย่างเจ้าก็ได้แต่เป็นอนุภรรยาของข้า”
“บุตรชายที่เป็นองครักษ์? พวกนี้เป็นบุตรของเจ้าทั้งหมด!” จินเฟยเหยามองดูอีกครั้งอย่างตกตะลึง คนเหล่านี้หน้าตาคล้ายท่านอ๋องหมาจื่ออยู่บ้างจริงๆ แต่ก็มีจำนวนไม่น้อยที่หน้าตาดีกว่าเขามากนัก น่าจะได้แม่มา
ได้แม่มา…
จินเฟยเหยาอดเงยหน้าขึ้นมองถ้ำด้านบนไม่ได้ เห็นผู้บำเพ็ญเซียนสตรีจำนวนมากกุมศีรษะกรีดร้องขึ้นมาอย่างตกใจ ความหมายในนั้นไม่ต้องบ่งบอกด้วยคำพูด
“สังหารพวกเขา! สังหารพวกเขาให้หมด!” ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขั้นสร้างฐานคนหนึ่งในถ้ำแห่งหนึ่งจับรั้วเหล็กแน่น ร้องตะโกนขึ้นมาราวกับผีร้าย
ราวกับท่านอ๋องหมาจื่อสำราญกับเสียงร้องเช่นนี้อย่างยิ่ง เขาดูแคลนจินเฟยเหยาอย่างกระหยิ่มใจ ถ้าจับตัวผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมคนนี้มาให้กำเนิดบุตรได้ นี่เป็นโอกาสดีที่จะแสดงอานุภาพของข้าให้ประจักษ์
พลังการบำเพ็ญเพียรของสตรีเหล่านี้ต่ำเกินไป
