โดยเฉพาะสตรีขั้นฝึกปราณอยู่ไม่ถึงร้อยปีก็ตายแล้ว อย่างมากที่สุดให้กำเนิดบุตรได้เพียงสามสี่สิบคน ขั้นหลอมรวมมีชีวิตได้ยาวนานน่าจะให้กำเนิดได้หลายร้อยคน
“เจ้ามาเป็นฮองเฮาของข้าเถอะ ให้กำเนิดองค์ชายให้ข้าเยอะๆ ทารกสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ยังขาดทารกอีกหนึ่งพันสองร้อยสิบสามคนจึงหลอมสร้างออกมาได้ ถึงตอนนั้นพวกเราสองคนจะเป็นใหญ่ในโลกเป่ยเฉินด้วยกัน ข้าเป็นท่านอ๋อง เจ้าเป็นฮองเฮา!” ท่านอ๋องหมาจื่อพลันเกิดความคิดขึ้น ลืมราชครูที่ตายไป เสนอเงื่อนไขดีๆ ออกมา
จินเฟยเหยามุมปากกระตุก “เจ้าบ้าหรือเปล่า! ให้กำเนิดท่านปู่เจ้าสิ แม้แต่ความสัมพันธ์ของท่านอ๋องกับฮองเฮายังไม่เข้าใจกระจ่าง เจ้ายังคิดจะเป็นใหญ่ในโลกเป่ยเฉินอีก! อาศัยรูปโฉมราวกับมูลสุกรของเจ้า พลังการบำเพ็ญเพียรขั้นหลอมรวมช่วงปลาย และกระดูกห่วยๆ ของเจ้ากองนั้นหรือ?”
ท่านอ๋องหมาจื่อไม่ชอบให้คนเอ่ยถึงรูปโฉมของตนเองมาตลอด ได้ยินจินเฟยเหยาด่าเขาว่าหน้าตาเหมือนมูลสุกร ก็หมดอารมณ์อยากให้นางให้กำเนิดทารกในพริบตา มีเพียงเพลิงโทสะเรืองโรจน์เต็มท้อง แม้แต่กระต่ายยังมีโทสะอยู่สามส่วน ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงมูลสุกรกองนี้
“สังหารนางเสีย!” ท่านอ๋องหมาจื่อโยนแสงสีเขียวสายหนึ่งออกไปอย่างเดือดดาล ในเวลาเดียวกันก็ร่ายรำกระบี่มังกรและคำรามขึ้น
แสงสีเขียวพุ่งตรงใส่จินเฟยเหยา เห็นได้ชัดว่าเป็นน้ำเต้าเล็กๆ ก่อนหน้านี้ ของสิ่งนี้สามารถตรึงร่างได้ นางรีบกระโดดเหินร่างขึ้น
