ู่ ส่วนด้านหน้าพวกเขาสองคนดูเหมือนจะมีสตรีที่แต่งกายงามหยาดเยิ้ม ด้านข้างสตรีมีบุรุษสวมชุดมังกรทะยานสีทองเจิดจรัสคนหนึ่งนั่งอยู่ เห็นสตรีผู้นี้ชี้หน้าด่าทอหลี่เอ้อร์และหวังอู่ไม่หยุด นิ้วเรียวงามเดี๋ยวชี้คนนั้นเดี๋ยวชี้คนนี้ ด่าทอหลายประโยคก็เอนอิงบนร่างบุรุษที่สวมชุดมังกรแล้วกระเง้ากระงอด จากนั้นก็ชี้หน้าด่าทอพวกเขาสองคนอย่างเย่อหยิ่งอีกหนึ่งยก
“ราชครู นางหนีไปเอง ไม่ใช่พวกเราปล่อยให้หนีไป” ดูเหมือนหลี่เอ้อร์คิดจะแก้ต่างให้ตนเอง ทว่ากลับถูกสตรีผู้นั้นด่าทออย่างดุร้ายยิ่งขึ้น
นางเอนอิงร่างบุรุษสวมชุดมังกรพลางเอ่ยอย่างหยาดเยิ้ม “ท่านอ๋อง ท่านดูสิ พวกเขาสองคนกล้าโต้เถียง เห็นได้ชัดว่ากลัวผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมคนนั้นจึงจงใจปล่อยตัวไป”
ที่แท้ราชครูสุนัขเป็นสตรี เพียงแต่เสียงระคายหูจริงๆ อยากดูหน่อยว่านางหน้าตาเป็นอย่างไร จินเฟยเหยาเอียงศีรษะคิดจะดูหน้าตาของนางให้ชัดเจนก็ถูกผ้าที่แขวนเกะกะเหล่านั้นบดบังไว้
“เป็นจริงอย่างที่ราชครูกล่าว พวกเจ้าสองคนไม่อยากพบผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมคนนั้นจึงจงใจไม่ลงมือและปล่อยให้นางหนีไป?” บุรุษในเสื้อคลุมมังกรเอ่ยวาจา น้ำเสียงน่าฟังอย่างประหลาด ฟังจากน้ำเสียงแล้ว จินเฟยเหยาอดคาดเดาว่าน่าจะเป็นบุรุษที่มีรูปโฉมไม่แพ้ไป๋เจี่ยนจู๋
หลี่เอ้อร์และหวังอู่รีบร้องว่าถูกใส่ความพร้อมกัน “ท่านอ๋อง โปรดวินิจฉัยด้วย ไม่ใช่แบบนั้นจริงๆ ต่อให้พวกเราสองคนอยากจะปล่อยนา
