งไป นางจะปล่อยพวกเราไปหรือไม่ยังเป็นปัญหา ศิษย์ร่วมสำนักของนางถูกพวกเราจับตัวมา เป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่จับตัวพวกเราสองคนมาเค้นถามและให้นำทาง ทว่าแอบจากไปเองเงียบๆ พวกเราไม่พบนางจริงๆ นางหาทางเข้าไม่พบก็จากไป”
“เหลวไหล!” ราชครูยืดตัวตรงพลางร่ำร้อง ชี้ทั้งสองคนแล้วเอ่ยว่า “ข้าให้พวกเจ้าเปิดประตูการป้องกันให้นางเข้ามาชัดๆ พวกเจ้าสองคนทำโจ่งแจ้งเกินไปใช่หรือไม่ ดังนั้นนางจึงไม่กล้าเข้ามา!”
“เปล่านะ พวกเราสองคนปิดล็อกการป้องกัน ขณะที่นางใช้กำลังทำลายการป้องกันจึงเปิดการป้องกันออกตามแรงของนาง เปิดนั้นเปิดแล้ว ทว่านางกลับไม่ได้เข้ามา คาดว่าคงคิดว่าบุกเข้ามาคนเดียวจะไม่ปลอดภัย ดังนั้นจึงกลับไปตามกองหนุนมาก่อน” หลี่เอ้อร์ไม่ยอมรับ คนไม่ยอมเข้ามาเองชัดๆ ยังยืนกรานบอกว่าพวกเขาปล่อยตัวไปทำไม
ท่านอ๋องที่สวมเสื้อคลุมมังกรเอ่ยปากอีก “ให้พวกเจ้าไปทำเรื่องเล็กน้อยก็ทำได้ไม่ดี แค่จับตัวสตรีขั้นหลอมรวมมาให้กำเนิดบุตรก็ทำไม่ได้ ไสหัวออกไปเลย เห็นพวกเจ้าแล้วหงุดหงิด”
“ขอรับ…” หลี่เอ้อร์และหวังอู่รับคำสั่ง รีบวิ่งออกมาจากตึก ปาดเหงื่อแล้วไปหาพวกเจ้าอี
ให้กำเนิดบุตร? จินเฟยเหยาได้ยินแล้วไม่เข้าใจอย่างยิ่ง หรือว่านี่คือค้นหาสตรีที่มีพลังการบำเพ็ญเพียรสูงมาให้กำเนิดทายาทสืบทอดบัลลังก์?
ในเวลานี้เอง ราชครูก็ใช้เสียงอันน่าขยะแขยงเอ่ยอย่างหยาดเยิ้ม “ท่านอ๋อง ได้เวลาแล้ว สังเวยสิ่งล้ำค่าได้”
“ดี” ตามการลุกขึ้
