นของท่านอ๋อง จินเฟยเหยารีบล่าถอยออกมาอย่างรวดเร็ว ไม่รู้พลังการบำเพ็ญเพียรของอีกฝ่าย อยู่ห่างๆ ไว้ก่อนดีกว่า
สองคนนี้ออกจากหอน้อยก็เดินมาบนแท่นราบทันที ด้านล่างเป็นลาวาที่เดือดปุดๆ ส่วนจินเฟยเหยาก็มองเห็นโฉมหน้าของสองคนนั้นชัดเจน ในใจเกิดความรู้สึกอยากฆ่าคนขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ราชครูที่นึกว่าเป็นสตรีมาตลอด ที่จริงเป็นบุรุษแต่งหน้าหนาเตอะ เครื่องประดับศีรษะที่ปักบนศีรษะเขาทั้งหมดเป็นสินค้าขยะ ในสายตาของผู้บำเพ็ญเซียน ไม่ว่าเป็นอัญมณีที่งดงามและล้ำค่าเพียงใด ขอเพียงไม่มีพลังวิญญาณทุกสิ่งล้วนเป็นขยะ ชุดอันงดงามราวกับเมฆสีกุหลาบก็ไม่สวมให้ดี จงใจเปิดไหล่ครึ่งหนึ่ง บนร่างราวกับกระดูกถูกดึงออก ยามเดินเหินก็ส่ายไหวไปมา นึกว่าตนเองมีเอวงูน้ำ[1]จริงๆ หรือไร
เปรียบกับสยงเทียนคุนผู้งดงาม เจ้าหมอนี่คือมูลสุนัขกองหนึ่ง จินเฟยเหยาสงสัยอย่างรุนแรง ถ้าล้างแป้งหอมทิ้ง บนคางของเจ้าหมอนี่เกรงว่าคงเป็นหนวดเคราทั้งหมด มิน่าเล่าน้ำเสียงจึงประหลาดแบบนี้ บุรุษปลอมเป็นสตรีเอ่ยวาจาจะไม่ประหลาดได้หรือ
ส่วนท่านอ๋องคนนั้น จินเฟยเหยาต้องขอโทษไป๋เจี่ยนจู๋ที่เมื่อครู่ตนเองคาดเดาว่าท่านอ๋องเป็นบุรุษรูปงามเหมือนเขา ท่านอ๋องคนนี้คือสุกรที่น่าขยะแขยงตัวหนึ่ง ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าหน้ามีรอยแผลฝีดาษ ใบหน้ายังยุบลงไปราวกับเคยถูกวัวกระทืบมาก่อน ทั้งริมฝีปากยังหนาราวกับแขวนไส้กรอกเลือด[2]สองชิ้นไว้ข้างนอก
ตอนนั่งเห็นเพียงเสื้อผ
