่าชิ้นนั้น คงไม่ใช่ขาสัตว์ย่างนะ นางอาจจะหิวเกินไปหน่อย สมองจึงคิดถึงเรื่องอาหาร แววดุร้ายในดวงตายิ่งเห็นได้ชัดเจนขึ้น
“เจ้าปิศาจร้าย! ไปตายเสียเถอะ ข้าไม่ต้องการสิ่งของแบบนี้ เอาไปแล้วก็รีบไสหัวไป!” ในถ้ำด้านบนพลันมีเสียงกรีดร้องดังมา จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมอง ราชครูกลับหิ้วทารกตัวน้อยๆ เหาะออกมาจากถ้ำแห่งหนึ่ง
พอประตูเหล็กปิด ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานก็พุ่งออกมาราวกับเสียสติไปแล้ว ดึงรั้วเหล็กพลางแหกปากร้องตะโกน “เจ้าพวกสารเลว! ขอเพียงข้ามีชีวิตรอดออกไปได้ ข้าจะไม่ปล่อยพวกเจ้าไป!”
นำเด็กมาสังเวย? จินเฟยเหยาขมวดคิ้ว พวกเขาฝึกวิชาชั่วร้าย!
ราชครูหิ้วทารกคนนั้นกลับมาบนแท่นราบ ทารกร้องไห้งอแงตลอดเวลา เสียงเล็กๆ ราวกับแมวตัวหนึ่ง จินเฟยเหยากำหมัดตัดสินใจว่าจะช่วยทารกคนนี้ ต่อให้นางขยะแขยงก็ทนดูทารกที่เพิ่งเกิดออกมาสิบกว่าวันถูกฆ่าตายไม่ได้
ขณะที่นางเพิ่งก้าวไปข้างหน้าได้เพียงก้าวเดียว ก็ได้ยินราชครูอุ้มเด็กน้อยขึ้นพลางเอ่ยว่า “ท่านอ๋อง ท่านดูบุตรชายคนนี้หน้าตาเหมือนท่านอ๋อง คาดว่าคงสืบทอดสายโลหิตมามาก”
ท่านอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่เข้ากับใบหน้าสักนิด “ข้าดูหน่อย อืม เหมือนข้าอย่างไรอย่างนั้นจริงๆ”
จินเฟยเหยามองทารกคนนั้นอย่างตกตะลึงและเกือบจะกระอักโลหิตออกมา ทารกที่เพิ่งอายุสิบกว่าวันคนนั้นหน้าตาเหมือนท่านอ๋องหมาจื่ออย่างไรอย่างนั้นจริงๆ มีใบหน้าที่เคยถูกวัวกระทืบเช่นกัน อายุยังน้อยๆ
