ีปิศาจมาอาศัยอยู่เช่นนั้นก็ปิดด่านกักตนสักสิบปีเถอะ
เช้าตรู่วันที่สอง จินเฟยเหยาวิ่งมาหน้าการป้องกันของไป๋เจี่ยนจู๋ หยิบผลเซียงหยวนที่มีสีทองและหอมหวานออกมาผลหนึ่ง นางโผล่ศีรษะออกมาดูก่อน ห้องฝึกบำเพ็ญเงียบกริบ ท่าทางไป๋เจี่ยนจู๋ยังฝึกบำเพ็ญอยู่จึงวางใจ
นางนั่งยองๆ ลงข้างการป้องกัน ปอกเปลือกผลเซียงหยวน กลิ่นผลไม้หอมหวานแผ่กระจายออกไป ยามนี้พั่งจื่อและต้านิวโผล่หัวออกมาดูและใช้ภาษากบพูดคุยกันเบาๆ แล้ววิ่งกลับไปยังตึกหลิงหลง รออยู่ครู่หนึ่ง ในแปลงสมุนไพรของไป๋เจี่ยนจู๋ก็มีกระต่ายตัวหนึ่งโผล่หัวออกมา มันมองจินเฟยเหยาอย่างระแวดระวัง สายตาตกลงบนผลเซียงหยวน
“มาๆ ตรงนี้มีผลเซียงหยวนอร่อยๆ รีบมาสิ” จินเฟยเหยาหยิบผลเซียงหยวนชิ้นหนึ่งอย่างระมัดระวัง ล่อหลอกกระต่ายตัวอ้วนท้วน
กระต่ายเงยหน้าขึ้นมองสีหน้าไร้เจตนาร้ายของจินเฟยเหยา แล้วมองผลเซียงหยวนเบื้องหน้าอีกครั้ง ในที่สุดก็ทนความยั่วยวนของผลเซียงหยวนไม่ได้ เข้ามาใกล้นอกการป้องกันอย่างช้าๆ
ในเวลานี้เอง พั่งจื่อและต้านิวก็วิ่งมา ต้านิวแบกหม้อส่วนพั่งจื่อแบกฟืนมัดหนึ่งวิ่งมาด้านหลังจินเฟยเหยาจ้องมองกระต่ายราวกับพยัคฆ์จับจ้องเหยื่อ กระต่ายอ้วนถูกสีหน้ากินคนของพวกมันทำให้ตกใจ หมุนตัววิ่งเข้าไปในแปลงสมุนไพรและหายไปโดยไร้ร่องรอย
“พวกเจ้าสองตัวทำอะไร! กระต่ายตกใจหนีไปแล้ว แบกหม้อมาจะมีประโยชน์อะไร!” เห็นกระต่ายที่จะได้มาอยู่ในมือหนีไป จินเฟยเหยาก็ด่
