่เคยกินอาหารแบบนี้หรือ?”
“ใช่ ก่อนหน้านี้อาหารที่ข้าเคยกิน ต่อให้มีราคาแพงก็ไม่เคยเห็นปราณวิญญาณเข้มข้นจนลอยอยู่เหนืออาหาร” จินเฟยเหยาพยักหน้าตอบรับ
เมี่ยวอวี่เจินเหรินยิ้มแย้มพลางบอกว่า “อาหารเหล่านี้เหมือนกับในโรงอาหาร เพียงแต่ใช้ฟืนธรรมดาทำอาหาร พลังวิญญาณที่มีเป็นของตัววัตถุดิบอาหารเอง อาหารเหล่านี้ทุกอย่างผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมใช้เพลิงแท้ปรุงขึ้นนอกจากสามารถรักษาปราณวิญญาณของตัวอาหารได้ ยังสามารถทำให้พลังวิญญาณเข้มข้นเหมือนหลอมยา อาหารแต่ละอย่างเท่ากับยาขั้นสามขั้นสี่หนึ่งเม็ด ทั้งยังไม่ต้องนั่งสมาธิดูดซับ ขอเพียงรับประทานลงไปก็สามารถดูดซับเองได้”
“ยอดเยี่ยมขนาดนี้เชียว ถ้ากินทุกวันพลังการบำเพ็ญเพียรมิสูงพรวดพราดหรือ!” จินเฟยเหยามองเมี่ยวอวี่เจินเหรินอย่างประหลาดใจ รู้สึกว่าตนเองสามารถมาสำนักตงอวี้หวงได้ช่างดียิ่งนัก ที่นี่เตรียมไว้ให้ตนเองโดยเฉพาะแท้ๆ
เมี่ยวอวี่เจินเหรินถูกคำพูดของนางทำให้ขบขัน “ไหนเลยจะดีขนาดที่เจ้าว่า อาหารเหล่านี้ต้องสิ้นเปลืองพลังเยอะ ยากกว่าหลอมยามากนัก ปกติมีเพียงแค่วันเกิดของผู้อาวุโสหรือเจ้าสำนัก หรือไม่ก็ตอนมีงานสำคัญในสำนักจึงจัดทำออกมา ปกติใครจะมีเวลาว่างมาสิ้นเปลืองพลังมากมายทำสิ่งนี้”
“ไม่ใช่กินได้ทุกวันหรือ…” จินเฟยเหยารู้สึกหมดหวังอย่างที่สุดทันที นึกว่ามีอาหารเหล่านี้ให้กินทุกวันเสียอีก
แต่พอนางคิดดูอีกที ดูเหมือนพวกเขาไม่มีอะไรทำก็จัดงานเล
