ลาหลี่มุมทองตากแดด ใช้เพลิงแท้ย่างนิดหน่อยรสชาติยอดเยี่ยมยิ่ง ยังมีผลหลิวเจินก็เป็นสิ่งของที่หาได้ยาก ในลานเรือนมีเพียงร้อยกว่าพวงข้าก็เอามาทั้งหมด ผลไม้สามลูกนี้พวกท่านอย่าเห็นว่ามันหน้าตาอัปลักษณ์ ที่จริงเป็นสิ่งที่สามารถหล่อเลี้ยงการรับรู้ได้ สิ่งของเหล่านี้ล้วนเป็นพี่จู๋พาข้าไปเอามาอย่างยากเย็น” จินเฟยเหยาแนะนำสิ่งของเหล่านี้แก่ทุกคน สุดท้ายยังผลักภาระให้จู๋ซวีอู๋
ทุกคนมองจู๋ซวีอู๋อย่างจนใจ ได้แต่แค้นซือจู่ที่เหลวไหลเกินไปถึงกับออกไปขโมยสิ่งของ แล้วจะให้ผู้เยาว์อย่างพวกเขาทำอย่างไร หรือต้องไหลตามน้ำรับสิ่งของเหล่านี้ไว้จริงๆ? ในขณะที่ทุกคนลังเลตัดสินใจไม่ได้ จู๋ซวีอู๋ก็เอ่ยอย่างเกียจคร้าน “ทำอะไร พวกเราเอาสิ่งของมาอย่างยากลำบากพวกเจ้ายังรังเกียจ อยากได้ผลเซียนหลิงใช่หรือไม่? กินหมดไปนานแล้ว ไม่มีส่วนของพวกเจ้า มอบของขวัญขอบคุณออกมาจากนั้นต่างคนต่างไปทำงานของตน”
ซือจู่ไม่พอใจแล้ว…
ทุกคนรีบซ่อนสิ่งของไว้ในถุงเฉียนคุน ถ้าถูกศิษย์ของตำหนักอื่นๆ เห็น ตำหนักซวีชิงยังจะมีหน้าตาและที่ยืนได้อย่างไร
“ศิษย์น้องเล็ก ศิษย์พี่มอบวงเวทขนาดเล็กให้หนึ่งชุด ต่อไปตอนอาบน้ำเจ้าสามารถใช้ได้ รับประกันว่าไม่มีใครแอบดูได้” เฟิงอวิ๋นจู๋เอ่ยปาก ทั้งยังยิ้มและขยิบตาให้จินเฟยเหยา
“ขอบคุณศิษย์พี่เฟิง” ไม่รู้ว่าเป็นวงเวทอะไร จินเฟยเหยายิ้มและเอ่ยขอบคุณ ศิษย์พี่เฟิงผู้นี้เป็นคนไม่เลว ตอนนั้นแทบจะให้วงเวทวิญญ
