าแอบถ่ายทอดเสียงให้จินเฟยเหยาลับๆ “ถ้าเจ้าไม่อยากอาศัยอยู่ข้างเขา ก็รีบนึกให้ออกว่าทำไมตอนนั้นจึงหัวเราะ”
จินเฟยเหยามีโทสะแทบตาย ใครจะไปจำเรื่องนั้นได้ จึงถ่ายทอดเสียงกลับมาอย่างดุร้าย “ก็ได้ ข้าจะบอกท่าน! เพราะว่าหน้าตาไม่เหมือนของข้า ดังนั้นจึงหัวเราะ ใช้ได้หรือยัง ครั้งนี้ท่านคงพอใจแล้วสินะ”
“น้อยๆ หน่อย เจ้าจะไม่รู้ความแตกต่างระหว่างบุรุษกับสตรีได้อย่างไร อีกทั้งเนตรชิงหมิงของข้ามองทะลุจิตใจของเจ้าได้ เมื่อครู่หัวใจของเจ้าเต้นไม่เหมือนเดิม เจ้ากำลังโกหก” จู๋ซวีอู๋เอ่ยกับนางและแย้มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
จินเฟยเหยาถอนหายใจยาวอย่างไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “อยู่ก็อยู่สิ ถึงอย่างไรก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกันมากนัก”
จู๋ซวีอู๋ยังเอ่ยปลอบใจอย่างห่วงใย “ข้าจัดการให้เจ้าอาศัยอยู่ที่นี่ก็เพื่อเจ้า เจ้าอาศัยอยู่ข้างบ้านทุกวัน จะได้เห็นเจี่ยนจู๋บ่อยๆ ไม่แน่ว่าจะนึกออก ข้าคิดว่าถ้าเจ้าไม่มีอะไรทำก็ไปแอบดูเขาอาบน้ำบ่อยๆ แบบนี้จะได้นึกออกว่าเหตุใดตอนนั้นจึงหัวเราะ”
“ข้าบอกแล้วว่าจำไม่ได้จริงๆ ว่าข้าเคยหัวเราะ ท่านบีบบังคับข้าไปก็ไร้ประโยชน์ ต่อให้ท่านตัดลงมาแขวนให้ข้าดูทุกวัน ข้าก็นึกไม่ออก” จินเฟยเหยาถูกจู๋ซวีอู๋พัวพันจนแทบหงุดหงิดตาย
จู๋ซวีอู๋ไม่ใส่ใจเลยสักนิดเพียงตบบ่าจินเฟยเหยาและให้กำลังใจ “เจ้าพยายามเข้าเถอะ ถึงอย่างไร ถ้าข้าไม่รู้ก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป”
“จริงๆ เลย…”
คำสนทนาของพวกเขาสองคนพอถ
