พาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่บอกว่าเป็นบุตรสาวกลับมา พวกเขาได้ยินแล้ว เพียงแต่ตอนนี้มองดูพวกเขาสองคนแล้วรู้สึกว่าเหลวไหลจริงๆ ไม่ต้องเอ่ยถึงคนคุ้นเคย ต่อให้เป็นคนที่ไม่รู้จักก็ดูออกว่าคนทั้งสองไม่มีความสัมพันธ์กันเลยสักนิด
จู๋ซวีอู๋นั่งอยู่บนบัลลังก์ กระแอมลำคอให้โล่ง ชี้ไปยังจินเฟยเหยาที่ยืนอยู่ข้างกาย “คนนี้คือจินเฟยเหยาศิษย์น้องเล็กของพวกเจ้า จะมาอาศัยอยู่ที่ตำหนักซวีชิงเราชั่วคราว ถึงนางจะไม่ใช่ศิษย์ของข้า ทว่าก็เหนือกว่าศิษย์ พวกเจ้าแต่ละคนรู้จักแต่ฝึกบำเพ็ญ น่าเบื่ออย่างยิ่ง นางมาเล่นเป็นเพื่อนข้า แต่นางบอกว่าเกรงใจที่จะกินฟรีดื่มฟรีที่นี่ ถ้าในสำนักมีธุระจิปาถะอย่างพวกไปร่วมรับประทานอาหารงานเลี้ยงก็เรียกให้นางไปช่วยได้”
“สวัสดีศิษย์พี่ทุกท่าน ข้าชื่อจินเฟยเหยา ศิษย์พี่ทั้งหลายโปรดช่วยดูแลด้วย” จินเฟยเหยากล่าวทักทายบรรดาบุรุษด้านล่างอย่างอ่อนหวาน
คงจู๋อู๋และคงจู๋โหย่วสบตากันทันที เกิดอะไรขึ้น! อาจารย์บอกว่านี่เป็นศิษย์น้องเล็กของพวกเรามิใช่หรือ เหตุใดตอนนี้จึงเปลี่ยนเป็นศิษย์น้องเล็กของพวกเขาแล้ว แล้วจะนับลำดับรุ่นอย่างไร? อีกทั้งก่อนหน้านี้นางยังเรียกอาจารย์ว่าพี่จู๋ แบบนั้นก็สูงขึ้นไปอีกรุ่น เรียกสับสนวุ่นวายแบบนี้ หากแพร่ออกไปคนอื่นคงหัวเราะจนฟันร่วง!
ส่วนเฟิงอวิ๋นจู๋ยืนอยู่ข้างไป๋เจี่ยนจู๋ กระซิบกระซาบบอกเขาว่า “ศิษย์น้องไป๋ คิดไม่ถึงว่าซือจู่จะพานางกลับมา ทั้งยังให้อาศัยอยู่ข้
