ไปที่นี่ ข้าต้องรักษาสัญญา” หวาหวั่นซีเอ่ยอย่างสงบนิ่ง เส้นผมสีดำทั้งศีรษะเริ่มค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีขาว คนเริ่มแก่ชรา
“เสี่ยวเหยา รับปาก นางใกล้จะตายแล้ว หยวนอิงนั้นต้องมีส่วนที่แปลกประหลาดแน่” จู๋ซวีอู๋ฟังคำพูดของพวกนางมาตลอด ท่าทางขมวดคิ้วเห็นได้ชัดว่าน่ารักอย่างยิ่ง
“ข้ารับปากเจ้าว่าจะนำหยวนอิงไป แต่คงไม่จำเป็นต้องฆ่าเจ้า ตอนนี้เจ้าใกล้จะตายอยู่แล้วมิใช่หรือ” จินเฟยเหยารีบรับปาก เกรงว่านางตายแล้วจะไม่ได้ยิน
ยามนี้หวาหวั่นซีเปลี่ยนจากลักษณะอายุยี่สิบกว่าปีแก่ชราจนเป็นอายุสามสิบกว่าปีและกำลังก้าวไปเป็นอายุสี่สิบอย่างรวดเร็ว นางมองจินเฟยเหยาด้วยสายตาสงบนิ่ง “ข้าอยากตายไปอย่างงดงาม ไม่คิดจะแก่ตายอย่างน่าเกลียด เจ้าคงไม่ยินยอมมองข้าจากไปด้วยใบหน้าแก่ชรากับตานะ เนี่ยนซีสามารถตายไปด้วยรูปโฉมอันงดงามได้ ข้าก็อยากตายเช่นนั้น”
“เร็วหน่อย ข้าไม่มีเวลาเหลือมากนัก” น้ำเสียงของหวาหวั่นซีแฝงการวิงวอน ดวงตาใสกระจ่างเหมือนกับเนี่ยนซีที่ถูกมอบให้จินเฟยเหยาในตอนนั้น สายตาไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
จินเฟยเหยาลังเลนิดหนึ่งก็ขยับความคิด ทงเทียนหรูอี้ออกมากลายเป็นกระบี่ยาวสองเล่มแทงทะลุหัวใจของหวาหวั่นซีทันที
“ขอบคุณ” ใบหน้าของหวาหวั่นซีเผยรอยยิ้ม เอ่ยประโยคสุดท้ายกับจินเฟยเหยา จากนั้นก็ล้มลงพื้นขาดใจตาย
พอนางสิ้นลม บนร่างก็กระพริบแสงสีขาว หยวนอิงพุ่งออกมานอกร่าง สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณขนาดเท่าทารกตัวหนึ่งปรากฏขึ
