อยากตาย ตนเองก็สามารถทำได้อีกทั้งยังมีวิธีการมากมาย เจ้าให้ข้านำหยวนอิงออกมา หรือว่าร่างนี้ไม่ไหวแล้วคิดจะชิงร่างข้า?” จินเฟยเหยาถอยหลังไปหลายก้าว มองนางด้วยสีหน้าระแวดระวัง
หวาหวั่นซียิ้มอย่างโศกเศร้า “ด้านหลังเจ้ามีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่ซ่อนอยู่มิใช่หรือ? เขาน่าจะมองออกว่าข้ายังเหลือเวลามีชีวิตอยู่เท่าใด ข้าใกล้จะไม่ไหวแล้ว ข้าคิดจะมอบหยวนอิงให้เจ้า ถ้าเจ้าไปโลกระดับเทพ ข้าหวังว่าจะหาสถานที่แห่งหนึ่งชื่อว่าน้ำพุความฝัน ช่วยข้าปลดปล่อยมันให้เป็นอิสระ”
“ปลดปล่อยให้เป็นอิสระ? ปลดปล่อยหยวนอิงให้เป็นอิสระ?” จินเฟยเหยารับฟังจนรู้สึกงุนงง หรือว่าหยวนอิงของหวาหวั่นซีฝึกบำเพ็ญจนกลายเป็นร่างแยกแล้วสามารถอยู่รอดระหว่างฟ้าดินเองได้ แต่ต่อให้สามารถอยู่รอดเองได้ ทำไมยังต้องส่งไปน้ำพุความฝันอะไรนั่นด้วย มิใช่การกระทำที่เกินความจำเป็นหรือ
“เจ้าเห็นหยวนอิงของข้าก็จะเข้าใจ ใช้ถุงสัตว์ภูติหรือขวดหยกธรรมดาก็สามารถบรรจุได้ ถือว่าเนี่ยนซีขอร้องท่าน ข้าเคยรับปากมันว่าต้องส่งมันกลับน้ำพุความฝัน ดังนั้นจึงแลกเคล็ดวิชาที่กลืนกินเจ้านายของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณเพื่อให้พลังบำเพ็ญเพียรรุดหน้าอย่างรวดเร็วมาได้ เดิมข้าคิดจะทำลายคฤหาสน์กุ่ยเม่ยแล้วไปโลกระดับเทพค้นหาน้ำพุความฝัน แต่คิดไม่ถึงว่าตอนนี้ข้าถึงขีดจำกัดสูงสุด ไปไม่ได้แล้ว ถ้าให้หยวนอิงหนีไป สุดท้ายมันได้แต่พกพาความเคียดแค้นที่กลับบ้านไม่ได้และหาย
