เช่นนี้ไปตลอดทาง
ส่วนพวกจินเฟยเหยาในยามนี้จากมาไกลแล้ว
ครึ่งเดือนต่อมา สำนักเซียวไท่บนภูเขาหลิงซีพลันมีเสียงเตือนอย่างเร่งร้อน “แย่แล้ว ผลเซียนหลิงถูกคนขโมยไปหมดแล้ว!”
สำนักที่ไม่ถือว่าใหญ่และไม่ถือว่าเล็กแห่งนี้ ศิษย์ทั้งหมดล้วนออกมาเคลื่อนไหวค้นหาโจรรอบภูเขาหลิงซีและในสำนักอย่างเดือดดาล
ทว่าห่างออกไปร้อยหลี่ บนพรมบินคึกคักอย่างผิดปกติ จินเฟยเหยาและจู๋ซวีอู๋กอดผลไม้สีชมพูขนาดเท่ากำปั้นคนละผลกำลังแทะกินอย่างยินดี ส่วนพั่งจื่อและต้านิวก็ไม่ล้าหลังกอดผลไม้สีชมพูเช่นเดียวกันและยังมีวางอยู่บนพรมบินเจ็ดแปดผล
“พี่จู๋ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าสำนักเซียวไท่มีผลไม้อร่อยแบบนี้?” จินเฟยเหยากัดผลเซียนหลิงคำโต เอ่ยถามอย่างเบิกบาน
จู๋ซวีอู๋แทะผลเซียนหลิงหมดในไม่กี่คำจึงหยิบขึ้นมาอีกผล หลังกัดอย่างแรงคำหนึ่งจึงเอ่ยว่า “ตอนข้ายังเป็นขั้นสร้างฐาน เคยติดตามอาจารย์มาอวยพรวันเกิดที่นี่ ตอนนั้นพวกเขาตระหนี่สุดๆ เพียงนำผลเซียนหลิงออกมาสามผล นอกจากเทพอายุ[2]ยืนกินหนึ่งผล คิดไม่ถึงว่าอีกสองผลจะถูกผ่าเป็นหลายชิ้น ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมขึ้นไปได้รับแบ่งคนละชิ้น ทำให้ทุกคนอยากกินจนทนไม่ไหว”
“วันนี้กินแล้ว รสชาติดูเหมือนพอใช้ได้” จู๋ซวีอู๋แทะผลเซียนหลิงผลนี้อย่างรวดเร็วแล้วยื่นมือไปคว้าผลที่สามอีก
จินเฟยเหยารีบตีมือเขา เอ่ยอย่างดูแคลน “ท่านบอกว่ารสชาติแค่พอใช้ได้มิใช่หรือ ท่านจะกินเร็วขนาดนี้ทำไม หดมือกลับไป แบ่
