ด้ทุกเมื่อ ทำให้คนอยากออกห่างจากนางให้ไกลหน่อย
หวาซีมองคนทั้งสิบแปดคนถูกกินราวกับเห็นจนชินชา สีหน้าของเขาไร้ความรู้สึก เอ่ยถามอย่างซึมเซา “หวั่นซี คนของคฤหาสน์กุ่ยเม่ยถูกเจ้ากินหมดแล้ว ตอนนี้เจ้าสามารถหยุดมือและจากไปกับข้าได้แล้วหรือไม่?”
“ท่านพ่อ ท่านพูดอะไรน่ะ? ตอนนี้คฤหาสน์กุ่ยเม่ยยังมีอีกสามคนที่ยังไม่ตาย ท่าน ข้า และหวาหนานจื้อที่อยู่ข้างนอก ยังมีคนธรรมดาเหล่านั้นในเมืองด้านล่าง ถึงแม้พวกเขาจะไม่ได้ให้กำเนิดทารกที่สามารถเรียกสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณออกมาได้นับพันปีแล้ว แต่ก็ถือว่ามีสายเลือดของตระกูลหวา เพื่อป้องกันเรื่องไม่คาดฝัน ข้าต้องกำจัดพวกเขาให้สิ้นซาก” หวาหวั่นซีมองหวาซี ยิ้มแย้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“เจ้าจะฆ่าข้า?” หวาซีนั่งอยู่บนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง หลายสิบปีมานี้ เขามองหวาหวั่นซีเติบโตจากทารกน้อยน่ารักเป็นเด็กหญิงขี้อาย เป็นสาวน้อยผู้บริสุทธิ์งดงาม จากนั้นเป็นปิศาจร้ายที่กลืนกินทุกคนในคฤหาสน์กุ่ยเม่ย เพราะเหตุใดเรื่องราวจึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ เขาเพียงแค่อยากได้ความรักและห่วงใยของท่านแม่เท่านั้น
ถ้าท่านแม่ไม่ได้เสียชีวิตไปเร็ว ตนเองยังคิดจะคืนชีพนางโดยไม่สนใจทุกสิ่งอยู่หรือไม่ สุดท้ายกลับพาคฤหาสน์กุ่ยเม่ยสู่การดับสูญ บางที หลังจากบรรพชนได้สัตว์ร้ายที่กลืนกินความฝัน เพื่อให้ได้ครอบครองมันตลอดไปจึงสังหารภรรยาและเครือญาติแล้วมอบวิญญาณให้แก่สัตว์ร้าย ฉากในวันนี้ถูกวิญญาณอาฆาต
