เสียงดังแกร่ก ประตูถูกจินเฟยเหยาเคาะจนเปิดออก
จอมมารหลงเปิดประตู มองจินเฟยเหยาที่น่าสงสาร ชูกระดาษยันต์ใบหนึ่งในมือแล้วเอ่ยถาม “ในนี้เขียนอะไร?”
“เจ้ามิใช่ไม่รู้จักอักษรเผ่ามนุษย์ แน่นอนว่าเป็นเคล็ดวิชาสร้างร่างมารที่เจ้าให้ข้า ข้าอาศัยการเรียนรู้ด้วยตนเองเรียนภาษามารจนเป็น นี่คือเนื้อหาหลังจากข้าแปล” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างแค้นเคือง ดวงตากลับมองไปในกระท่อม
การมองครั้งนี้ทำให้นางมีโทสะแทบตาย แตกต่างจากกระท่อมติดกันที่ไม่มีอะไรเลย ภายในกระท่อมนี้มีแท่นฝึกบำเพ็ญอันงดงาม เตียงนุ่มๆ และเครื่องเรือนอันวิจิตรมากมาย แน่นอนว่าขาดหมอนอิงอันนุ่มนิ่มไม่ได้ อีกทั้งบนพื้นยังปูพรมขนสัตว์ บนนั้นมีสมบัติในถุงเฉียนคุนของนางกองอยู่ไม่น้อย
หน้าไม่อายเกินไปแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะหลบอยู่ในห้องรื้อค้นสิ่งของของข้า จินเฟยเหยามองสมบัติที่กองอยู่บนพื้น พบว่าเสื้อผ้าที่ตนเองผลัดเปลี่ยนก็อยู่ด้านล่างกองสมบัติ
“เจ้าเคยฝึกตามสิ่งที่เจ้าเขียนหรือ” จอมมารหลงที่ยังคงพัวพันอยู่กับเคล็ดวิชาสร้างร่างมาร เอ่ยถามอีกรอบ
หลังจินเฟยเหยาถลึงตาใส่เขาจึงเอ่ยว่า “ฮึ เคยฝึก ทว่าฝึกไม่ได้”
“ไม่ถูกธาตุไฟเข้าแทรกก็ถือว่าเจ้าโชคดีแล้ว สิ่งที่เขียนมันเรื่องไร้สาระอะไรกัน” จอมมารหลงมองเนื้อหาบนนั้น คิ้วใกล้จะผูกเป็นปม
“ไม่ต้องดูแล้ว ขยะของเจ้าข้าจะคืนให้ ข้าเพียงแค่ยืมใช้หญ้าวิญญาณและตานสัตว์ปิศาจ ไม่ต้องถลึงตาใส่ข้า หญ้าวิญญาณเหล่านี้เดิม
