วิญญาณมังกรยาวสิบกว่าจั้งก็ถูกลากออกมาตามเสียงร้องสุดท้ายของมังกรชางหวงอวี้ ไม่มีวิญญาณมังกร มังกรชางหวงอวี้ก็ตัวอ่อนปวกเปียกห้อยลงมาราวกับลูกพลับนิ่ม ในเวลานี้ มารดำถือหอกวิญญาณมารดำปักลงไปยังวิญญาณสวรรค์ของมังกรชางหวงอวี้ทันใด
หอกวิญญาณมารดำปักฉึกเข้าไปในวิญญาณสวรรค์ของมัน พอเขย่ามือ ขณะที่ดึงหอกวิญญาณมารดำออกมา ตานสัตว์ปิศาจขนาดสองฝ่ามือเม็ดหนึ่งก็ออกมาจากในวิญญาณสวรรค์
ตานสัตว์ปิศาจเม็ดนี้ไม่เหมือนกับตานสัตว์ปิศาจธรรมดา ไม่ใช่สีบริสุทธิ์ ทว่าโปร่งใสตลอดเม็ดราวกับหินผลึก ตรงกลางยังมีมังกรตัวเล็กๆ แหวกว่ายอยู่ข้างใน ตานสัตว์ปิศาจส่งเสียงวิ้งๆ มีปัญญาญาณของตนเองแล้ว ดิ้นรนคิดจะหลบหนีไป
จอมมารหลงยกมือขึ้น ภายในทะเลเพลิงนรกมีมือสีดำข้างหนึ่งยื่นออกมาอย่างรวดเร็วคว้าตานสัตว์ปิศาจที่กำลังคิดจะหลบหนีเอาไว้ วิญญาณมังกรและตานสัตว์ปิศาจจมลงในความมืดมิดผืนนั้น จากนั้นความมืดมิดก็หดเล็กลงและหายไป
“รีบไป!” ขณะที่จินเฟยเหยายังมองวิญญาณมังกรด้วยความอิจฉา จอมมารหลงพลันพุ่งขึ้นมา หิ้วคอเสื้อนางขึ้นแล้วบินออกไปอย่างเร่งร้อน
“พั่งจื่อ รีบมาเร็ว!” จินเฟยเหยาไม่ทันได้ถามสาเหตุก็รีบเรียกพั่งจื่อที่ยังกินมังกรอยู่ พั่งจื่อคายมังกรหมอกที่กินไปได้ครึ่งหนึ่ง หลังจากหดร่างเล็กลงก็ตวัดลิ้นไปพันรอบขาของจินเฟยเหยา แล้วถูกจอมมารหลงลากหลบหนีออกไปด้วยกัน
พวกเขาเพิ่งเหินร่างจากมาก็เห็นมังกรหมอกรอบด้านที่ไม่ยอมจา
