ลายเป็นผืนน้ำสีดำราวกับสกปรกอย่างยิ่ง ทันใดนั้น เหมือนนางจะเห็นอะไรบางอย่างขยับเขยื้อนอยู่ในทะเลสีดำ นางมองดูอย่างละเอียดอยู่นานจึงพบว่ามีสัตว์สีดำสนิทตัวหนึ่งว่ายอยู่ในนั้น
ตัวอะไรน่ะ!
จินเฟยเหยาประหลาดใจอย่างยิ่ง เหตุใดจึงมีสัตว์อยู่ในห้วงการรับรู้ได้ ทว่าหลังจากเฝ้ามองอย่างละเอียดอีกครั้ง นางจึงสังเกตเห็น เจ้าตัวนี้หน้าตาแปลกประหลาดยิ่ง บนหัวมีเขาแพะคู่หนึ่ง ร่างกายเหมือนสิงโตตัวเล็กๆ ทว่ากลับมีหัวและปากขนาดใหญ่ที่ไม่สมส่วนกับร่างกาย เขี้ยวพยัคฆ์เต็มปาก กลิ้งตัวอวบอ้วนอยู่ในทะเลสีดำอย่างสนุกสนานตลอดเวลา
“เทาเที่ย[4]?”
พอคำว่าเทาเที่ยสองอักษรหลุดจากปาก จินเฟยเหยาก็รู้สึกว่าน่าขำ สัตว์ร้ายที่เพียงเคยได้ยินแต่ไม่เคยพบเห็นชนิดนี้จะปรากฏขึ้นในห้วงการรับรู้ของตนเองได้อย่างไร ต้องเข้าใจผิดแน่ หลังจากสั่นศีรษะอย่างแรงแบบไม่อยากจะเชื่อ จินเฟยเหยามองเทาเที่ยที่กลิ้งตัวเล่นอยู่ในทะเลแล้วเงียบงันอยู่นาน
สุดท้าย นางก็ยักไหล่เอ่ยอย่างช่วยไม่ได้ “จะสนใจไปไยว่ามันเป็นตัวอะไร อีกหลายวันค่อยไปถามจอมมารหลงดู ถึงอย่างไรขอเพียงไม่กินข้าเป็นใช้ได้”
นำการรับรู้ออกมาจากห้วงการรับรู้ นางเริ่มจัดระเบียบพลังวิญญาณที่วิ่งวุ่นวายไปทั่วอย่างจริงจัง ทำให้พลังวิญญาณเข้ากันได้อย่างราบรื่นทีละนิด ชักนำพวกมันกลับไปยังเส้นทางที่ถูกต้อง หลังจากโคจรหกสิบสี่เสี่ยวโจวเทียน นางก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ในที่สุดก็จัดระเบียบพลัง
