ชื้นยิ่งทำให้นางไม่พอใจ ตอนนี้จึงคำรามเสียงดังยิ่งกว่าสัตว์ปิศาจ
คอของสัตว์ปิศาจสะบัดมาถึงค้อนดาวตกก็ลอยหลุดจากมือในพริบตาและปะทะกันอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง จินเฟยเหยากลับเป็นฝ่ายมีเปรียบ พละกำลังของค้อนดาวตกทงเทียนสะกดพละกำลังของสัตว์ปิศาจไว้ได้ ได้ยินเสียงกระดูกหักอันคุ้นเคยและเสียงทึบของการโจมตี สัตว์ปิศาจร้องโหยหวน กระดูกลำคอถูกทุบหัก
ฉวยโอกาสที่กระดูกคอสัตว์ปิศาจหัก ขณะที่คอเหวี่ยงไปด้านหลังตามการโจมตี จินเฟยเหยาสะบัดมือ ทงเทียนหรูอี้ก็บินขึ้นมาและกลายเป็นขวานยักษ์จามลงบนคอราวกับสับซี่โครง คมมีดผ่านพ้นคอหักสะบั้น สัตว์ปิศาจร่างยักษ์พร้อมลำคอครึ่งเดียวร่วงลงสู่ทะเล
ร่างสัตว์ปิศาจที่สูญเสียศีรษะค่อยๆ จมลงในทะเล จินเฟยเหยารีบควบคุมทงเทียนหรูอี้ให้กลายเป็นมีดบางสองเล่ม แล่ไปตามร่างของสัตว์ปิศาจจากล่างขึ้นบน ชิ้นเนื้อยาวห้าหกจั้งสองชิ้นก็ถูกฝานลงมา ฉวยโอกาสกรีดอีกหลายครั้ง ชิ้นเนื้อก็ถูกหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ขนาดกว้างครึ่งจั้งกว่าถูกจินเฟยเหยาเก็บใส่ถุงเฉียนคุนหมดในพริบตา
จากนั้นนางกระโดดกลับไปตรงปากกระโจม หยิบหอยสายรุ้งโยนลงบนพื้นรองน้ำฝนด้วยรอยยิ้มกว้าง
“ฮึ!” นอกเจตจำนงหกเหลี่ยม จอมมารหลงกำลังหลับตาพิงบนเก้าอี้ยาวอันเรียบง่ายตัวหนึ่งใต้ร่างมีหมอนอิงงดงามหรูหรา รอบด้านเป็นไหล่เขาที่มีดอกไม้เบ่งบาน เขาพลันลืมตาและส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจ
“ใต้เท้าหลง ไม่พอใจโลกระดับเทพ?” เผ่ามารขั้นกำ
