้วย
จินเฟยเหยากำลังสำนึกเสียใจ หากรู้แต่แรกว่าจอมมารหลงจะมา คงไม่ให้ของขวัญแล้วมอบให้เขาโดยตรง ตอนนี้ถ้าให้เขาเห็นของรักถูกมอบให้น้องสาวไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนมาแค้นตนเองหรือไม่ ในขณะที่นางกำลังหงุดหงิด เสียงกร๊อบๆ ก็ดังมาจากใต้โต๊ะของนาง
นางก้มหน้าลงมอง พั่งจื่อกำลังมุดอยู่ใต้โต๊ะใช้ทั้งมือและเท้าจับแล้วกัดเปลือกด้วงสีดำตัวหนึ่งออกแล้วกินเนื้อสีขาวนุ่มด้านใน
“เจ้ากำลังทำอะไรอยู่! ตอนนี้ใช่เวลามากินอาหารหรือ?” จินเฟยเหยายื่นมือไปแย่งด้วงสีดำที่พั่งจื่อกอดไว้ รู้สึกไม่เข้าใจอย่างยิ่ง เมื่อครู่เห็นจอมมารหลงปรากฏตัวพั่งจื่อยังแกล้งตายโดยอัตโนมัติ เหตุใดตอนนี้จึงใจกล้า เงียบขนาดนี้ยังกล้ากินอาหารอีก
ที่จริงพั่งจื่อคิดตกแล้ว กบเกิดมาในโลกนี้ มีชีวิตอยู่ได้วันหนึ่งก็คือวันหนึ่ง รู้ชัดๆ ว่าเจ้านายปัญญาอ่อนกำลังรนหาที่ตาย เหตุใดตนเองจึงไม่กินให้มากหน่อย อีกสักครู่พออิ่มท้องจะบุกภูเขาดาบลุยทะเลเพลิงก็ไม่เป็นไร เพียงแต่น่าเสียดายที่ตนเองอายุแค่นี้ยังไม่มีลูกกบตัวน้อยๆ สักตัว น่าเสียใจเพียงใด
ทันใดนั้น โฉมหน้าอวบอ้วนและอ่อนโยนน่าสนิทสนมของต้านิวพลันปรากฏขึ้นในสมองของมัน นี่มันเรื่องอะไรกัน ยังไม่ตาย ในสมองก็เริ่มปรากฏภาพความทรงจำราวกับโคมม้าวิ่ง
ยามนี้พั่งจื่อกำลังตาเหลือกเพราะถูกจินเฟยเหยาใช้เท้าเหยียบท้องของมันไว้ และใช้สองมือพยายามแย่งชิงด้วงสีดำ ทว่าพั่งจื่อในขณะที่จิตใจล่องลอยมือมีเรี่ยวแรงมห
