าง มองท้องฟ้าเหนือศีรษะด้วยสีหน้าปรารถนา
“ตุ้บ!” พั่งจื่อกำลังนั่งแทะเนื้อวัวย่างทั้งตัวอยู่ในห้องอย่างยินดี พอได้ยินนางถามก็หวาดกลัวจนเนื้อย่างในปากร่วงพื้น
พั่งจื่อกระพริบตาปริบๆ รีบใช้ลิ้นเก็บเนื้อที่ร่วงพื้นกลับเข้าปาก มันเร่งความเร็วในการกิน เกรงว่านี่จะเป็นอาหารมื้อสุดท้ายในชีวิตกบของมัน ถึงตายก็เป็นผีหิวโหยไม่ได้
เห็นท่าทางการกินอาหารมื้อสุดท้ายของมัน จินเฟยเหยาด่าทอแบบแค้นเหล็กไม่กลายเป็นเหล็กกล้า[1] “พั่งจื่อ ท่าทางอะไรของเจ้า! เจ้าลองคิดดูนะ ถ้าเจ้าทำเศษเนื้อร่วง ถูกมดขนไปนิดๆ หน่อยๆ เจ้าจะกระทืบมันตายหรือไม่? เศษเนื้อน้อยนิดและมดตัวเล็กแค่นี้ ใครจะใส่ใจ ตอนนี้ข้าคือมดที่ขนเศษเนื้อเล็กๆ ไปเพื่อดำรงชีวิต จอมมารหลงต้องไม่ใส่ใจแน่”
พั่งจื่อไม่สนใจความเห็นของจินเฟยเหยา สนใจแต่จะกินวัวตัวนี้อย่างสุดชีวิต ติดตามเจ้านายเช่นนี้อาจต้องตายได้ทุกเมื่อ ความรู้สึกอันเฉียบไวของสัตว์ปิศาจไม่สามารถทำให้มันหลุดพ้นจากจิตใจที่หวาดกลัวต่อจอมมารหลงได้เพราะคำพูดไม่กี่คำของจินเฟยเหยา
ไม่รู้ว่ารอบด้านล้วนเป็นเผ่ามารหรือเนื่องจากใกล้จะได้พื้นที่มิติ จินเฟยเหยาจึงนอนไม่หลับพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงที่ปูด้วยขนสัตว์ล้ำค่า และอาจจะเป็นไปได้ว่าปกติใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกอย่างยากลำบาก ไปถึงที่ใดก็อาศัยอยู่ที่นั่น นางไม่ได้นอนเตียงอันแสนสบายขนาดนี้มานานแล้ว ดังนั้นร่างกายปรับตัวไม่ได้จึงนอนไม่หลับ
สุดท้ายนางก็
