ลุกขึ้นนั่งฝึกบำเพ็ญเสียเลย ตอนลืมตาขึ้นมาฟ้าก็สว่างโร่แล้ว
“ชีวิตคนเรา ที่แท้คืออะไรนะ…” หลังจินเฟยเหยาทอดถอนใจ ก็ลุกขึ้นล้างหน้าบ้วนปากผลัดเปลี่ยนเป็นชุดที่ปู้จื้อโหยวเตรียมไว้ให้นาง
วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบสองพันห้าร้อยสิบสามปีของใต้เท้าไหว จินเฟยเหยาไปเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดย่อมต้องสวมชุดหรูหราหน่อย ไม่เช่นนั้นถ้าถูกกินเป็นอาหารว่างก็ยุ่งแล้ว
จินเฟยเหยาชื่นชมความจำของคนเผ่ามารเหล่านี้จริงๆ อายุขนาดนี้ยังจำได้อย่างชัดเจน อีกทั้งอายุนี้ก็ไม่ใช่ตัวเลขกลมๆ ไม่จำเป็นต้องจัดงานฉลองวันเกิดเลยสักนิด
เนื่องจากนางเคยอยู่ในสำนักหนึ่งปีกว่า สำนักที่มีผู้บำเพ็ญเซียนอิสระมารวมตัวกันอย่างสำนักเฉวียนเซียนไม่ถือว่าเป็นสำนักอย่างเป็นทางการ ดังนั้นจึงไม่รู้จักน้ำใจที่มีต่อกัน ถ้านางใช้ชีวิตอยู่ในสำนักธรรมดาจะมีงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักแทบทุกวัน นี่คือการกระชับความสัมพันธ์และเป็นโอกาสอันดีที่จะได้เงินของขวัญ รวมทั้งเป็นสิ่งที่ทำให้จู๋ซวีอู๋มีความทุกข์ก็บอกออกมาไม่ได้
หลังจินเฟยเหยาสวมเสื้อผ้าที่ปู้จื้อโหยวเตรียมให้ นางก็ตกตะลึงจนคางแทบร่วงพื้น
กระโปรงยาวสีสันสดใสที่ยาวเหยียดเป็นของวิเศษชั้นกลาง สุ่มหยิบสร้อยคอ กำไล เครื่องประดับศีรษะขึ้นมาชิ้นหนึ่งก็เป็นของวิเศษชั้นล่าง แม้แต่รองเท้าที่สวมก็เป็นของวิเศษที่มีสีสันสดใสเป็นประกายจับใจคน
“รวยแล้ว ข้าไม่มีอุปกรณ์ป้องกัน
