ุภรรยาสองคนอยู่ห้องเดียวกัน?
ปู้จื้อโหยวมองเรือนเล็กๆ ข้างทางแล้วหัวเราะพลางเอ่ย “ไม่มีทางเลือก ภูเขาวั่นซั่นก็ใหญ่เพียงแค่นี้ ความแข็งแกร่งและดินแดนเล็กเกินไปก็ได้แต่อยู่เรือนเล็ก การแย่งชิงดินแดนส่วนมากของโลกเผ่ามารล้วนคลี่คลายที่นี่ แต่ละตระกูลและแต่ละเผ่าล้วนต้องทิ้งคนไว้ที่นี่ สามารถอาศัยอยู่ที่ภูเขาวั่นซั่นได้ก็คือสัญลักษณ์ของตำแหน่งและศักดิ์ฐานะ โชคดีที่ไม่ต้องให้คนทั้งตระกูลเบียดเสียดกันอยู่ที่นี่ ดังนั้นจึงไม่ค่อยแออัดนัก”
“บ้านของเจ้าสีอะไร? ท่านแม่ของเจ้าดุหรือไม่? ตระกูลของเจ้าใหญ่หรือไม่? ปกติเจ้าถูกญาติพี่น้องเผ่ามารรังแกหรือไม่?” จินเฟยเหยามีคำถามมากมาย ยามนี้จึงถามออกมาทั้งหมด
ปู้จื้อโหยวไม่รู้จะตอบคำถามไหนดี จึงรีบกวักมือเรียกนาง “คำถามของเจ้ามากมายเกินไป พอไปถึงก็รู้ เดินขึ้นไปอีกหน่อย ใกล้จะถึงแล้ว”
นี่เป็นครั้งแรกที่จินเฟยเหยาไปพบหัวหน้าครอบครัวของบ้านสหาย ทั้งยังเป็นเผ่ามารที่เป็นศัตรูกับเผ่ามนุษย์อีก ช่องว่างห่างกันเกินไป
ไม่รู้ว่าจะได้พบกับพี่สาวน้องสาวผู้เย่อหยิ่งและลูกพี่ลูกน้องชายผู้ชั่วร้ายในตำนานหรือไม่ ในหนังสือเล่มเล็กที่สตรีส่งให้อ่านต่อๆ กันในโลกมนุษย์ล้วนมีเขียนถึงบุคคลเช่นนี้ ถึงตอนนั้นเห็นตนเองเป็นคนเผ่ามนุษย์ ไม่แน่ว่าอาจจะรังแก
จินเฟยเหยาคิดเหลวไหลไร้สาระมาตลอดทาง ส่วนรถสัตว์หกเขายิ่งปีนสูงขึ้นไป ค่อยๆ เดินไปถึงจุดสูงสุดของภูเขาวั่นซั่น
บ้านเรือ
