นของที่นี่ล้วนใหญ่โต โดยพื้นฐานแล้ววนหนึ่งรอบก็คือหนึ่งหลัง ประตูใหญ่ของบ้านแต่ละหลังล้วนมีองครักษ์ท่าทางน่าเกรงขามยืนอยู่ ผิวสีทองแดงของพวกเขาภายใต้แสงอาทิตย์ราวกับเป็ดย่างที่มีน้ำมันหยด จินเฟยเหยามองดูจนรู้สึกหิว
ยามนี้อยู่ห่างจากยอดเขาไม่ไกล ปู้จื้อโหยวเคยบอกว่าจอมมารหลงอาศัยอยู่บนยอดเขา และตำหนักสีขาวบริสุทธิ์บนยอดเขาหลังนั้นก็คือสถานที่พำนักของเขา ศาลารูปวงกลมที่สูงลิบลิ่วตรงกลางคือสถานที่ซึ่งชนชั้นสูงเหล่านี้มารวมตัวกันปรึกษาหารือเรื่องงานและเป็นสีดำเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ท่ามกลางตำหนักสีขาว
“บ้านของเจ้าคงไม่ได้อยู่บนสุดนะ หรือว่าเจ้ากับจอมมารหลงเป็นญาติกัน?” เห็นใกล้ยอดเขาเข้าไปทุกที จินเฟยเหยาอดเอ่ยถามไม่ได้
บนถนนยามนี้มีเพียงรถเทียมสัตว์ของพวกเขาคันเดียว รถเทียมสัตว์ที่งดงามสุดเปรียบปานซึ่งเข้าเมืองมาพร้อมกันเมื่อครู่กลับถึงบ้านที่ด้านล่างนานแล้ว มีเพียงรถเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาของพวกเขาแล่นมาจนถึงจุดสูงสุดของอำนาจ
“ไม่ต้องมองข้างบน ถึงแล้ว” ปู้จื้อโหยวดึงสัตว์หกเขาให้จอดหน้าประตูเรือนขนาดใหญ่หลังหนึ่ง
พอจินเฟยเหยาเห็น ที่นี่อยู่ห่างจากยอดเขาเพียงวนสองสามรอบเท่านั้น มีสัตว์มงคลขนสิงโต ขนยาวสีขาว ลักษณะซื่อตรงและเรียบง่าย หมอบอยู่ตรงประตูเรือนสองตัวแทนองครักษ์เฝ้าประตูแบบเรือนด้านล่าง
นางติดตามปู้จื้อโหยวเดินลงจากรถเทียมสัตว์หกเขา ภายในประตูเรือนที่เปิดกว้างอยู่ตลอดเวลามีชายชราผ
