กร้าลงแล้วรีบสาวเท้าวิ่งออกไป
จินเฟยเหยาหลั่งน้ำตา ได้ยินสาวน้อยหอบหายใจอย่างหนักอยู่ข้างนอก ทั้งยังพูดภาษามารที่น่าสงสัยหลายประโยคผ่านหูอันแหลมคมหลังขั้นสร้างฐาน
“เต๋อสี่ นี่เจ้าจงใจจัดการข้าหรือ?” จินเฟยเหยากำขวดในมือแน่น ถ้าไม่ต้องใช้มันล้างสีบนเส้นผม นางคงบีบขวดแตกไปนานแล้ว
ครั้งนี้นางไม่สนใจสักนิดว่าการยึดครองห้องอาบน้ำของบ้านผู้อื่นเป็นเวลานานจะเสียมารยาทหรือไม่ หลังจากล้างสีแดงบนเส้นผมออก นางมีความรู้สึกหลอนว่าบนศีรษะของตนเองเทินอุจจาระอยู่ตลอดเวลา นางอ่านวิธีใช้ไม่ออกจึงเทใส่อ่างไม่หยุด ขอเพียงมีกลิ่นหอมล้วนใช้อาบน้ำสระผม จนกระทั่งภายในห้องอาบน้ำหาสิ่งที่มีกลิ่นหอมอื่นๆ ไม่พบอีก นางจึงเช็ดร่างกายให้แห้งอย่างไม่ยินยอม แล้วผลัดเปลี่ยนเป็นชุดที่สาวน้อยส่งมาให้
ขณะก่อนจะออกจากห้องอาบน้ำ นางยังพยายามดมบนร่างเกรงว่ากลิ่นเหม็นเหล่านั้นยังติดอยู่
สาวน้อยผมสีทองรออยู่หน้าประตูห้องอาบน้ำจนหมดความอดทนไปนานแล้ว ทว่าก็กลัวว่าแขกผู้มีเกียรติจะอาบน้ำไม่สะอาด พกพากลิ่นเหม็นบนร่างไปพบใต้เท้าไหว แบบนั้นน่ากลัวเกินไป
ในยามนี้เอง พอประตูห้องอาบน้ำเปิดจินเฟยเหยาเดินออกมา ทันใดนั้น กลิ่นหอมของสบู่ทำความสะอาดอันเข้มข้นก็พุ่งมาปะทะหน้า รมจนสาวน้อยเกือบต้องปิดจมูกอย่างทนไม่ไหว
ไม่มีทางเลือก ได้แต่พานางเดินวนอยู่ในสวนหลายชั่วยาม รอให้กลิ่นจางลงหน่อยค่อยพาไปหาใต้เท้าไหว! สาวน้อยหัวไว คิดถึงวิธีแก้ไขไ
