งพวกเรา แขกผู้มีเกียรติโปรดค่อยๆ ลิ้มรส ข้าจะไปเตรียมเสื้อผ้าให้ท่าน”
ค่อยๆ ลิ้มรส? ไม่ใช่ของกินเสียหน่อย ยังให้ลิ้มรสอีก จินเฟยเหยาเอ่ยขอบคุณ ก็เห็นสาวน้อยจากไปอย่างโล่งอก ราวกับยินดีที่ไม่ต้องรับใช้คนเผ่ามนุษย์ที่น่าชังอาบน้ำ
เดิมทีจินเฟยเหยาก็ไม่ต้องการให้คนช่วย ทั้งยังอยู่ในบ้านคนอื่น อาบเร็วหน่อยเป็นดีที่สุด เพียงแต่มองดูรอบด้าน นางก็นึกถึงตาเฒ่าที่ต้องใช้นมแพะฉางหลิงแช่ร่างในอดีตนานมาแล้ว ชนชั้นสูงนั้นไม่เหมือนกัน ถึงทิวทัศน์รอบด้านจะด้อยไปหน่อย ทว่าน้ำพุร้อนแห่งนี้ดีกว่าสระที่ต้องปล่อยน้ำมากนัก ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง นี่เป็นเพียงสระที่บ่าวของผู้อื่นใช้สอย ไม่รู้ว่าอ่างอาบน้ำของใต้เท้าอาปู้จะมีลักษณะเช่นไร
นางนำเขาลงมาอย่างว่องไว แล้วเปิดขวดที่เต๋อสี่มอบให้เตรียมล้างสีย้อมบนศีรษะออก พอเปิดขวดกลิ่นเหม็นก็พุ่งเข้ามาปะทะหน้า เหม็นจนจินเฟยเหยาคลื่นไส้ทันที ก่อนหน้านี้เต๋อสี่เคยเตือนนางว่าของสิ่งนี้มีกลิ่นเหม็น ทว่าหลังจากล้างออกจะไม่ติดบนร่าง แต่คิดไม่ถึงว่าจะเหม็นขนาดนี้กลิ่นสูสีกับเห็ดหูหนูเน่าเลยทีเดียว
โชคดีที่สาวน้อยคนนั้นไม่อยู่ ไม่เช่นนั้นได้กลิ่นเหม็นขนาดนี้ คนอื่นจะนึกว่าข้าสกปรก ต้องขายหน้ามากแน่ จินเฟยเหยารู้สึกยินดียิ่ง จากนั้นเงยหน้าขึ้นก็เห็นสาวน้อยผมสีทองคนนั้นหิ้วตะกร้าเล็กๆ ใส่เสื้อผ้ายืนอยู่ตรงประตู นางมีสีหน้าหวาดผวา จากนั้นมีแววขยะแขยงเล็กน้อยวาบขึ้นในดวงตา วางตะ
