ไปจริงๆ
โชคดีที่ลุงเมิ่งมองความอึดอัดของนางออก รีบตะโกนเรียกสาวน้อยผมสีทองขั้นสร้างฐานช่วงต้นคนหนึ่งมา “เจ้าพาคุณหนูท่านนี้ไปล้างหน้าบ้วนปาก แล้วเตรียมเสื้อผ้าให้ชุดหนึ่ง นี่คือสหายที่ใต้เท้าอาปู้พากลับมาจากโลกเผ่ามนุษย์ เป็นแขกผู้มีเกียรติ”
จินเฟยเหยาสงสัยอย่างหนัก ถ้าลุงเมิ่งไม่ได้กำชับเป็นพิเศษว่าตนเองเป็นแขกผู้มีเกียรติ สาวน้อยผมสีทองคนนี้อาจจะพาตนเองไปห้องครัว รอตอนปู้จื้อโหยวมาเห็นตนเองคงสุกพร้อมขึ้นโต๊ะอวยพรวันเกิดท่านแม่ของเขาแล้ว
ชายฉกรรจ์ถูกลุงเมิ่งพาตัวไป จินเฟยเหยาติดตามสาวน้อยผมสีทองคนนี้ไปล้างหน้าบ้วนปาก ตลอดทางไม่มีการสนทนา คนทั้งสองเดินอย่างเงียบๆ สาวน้อยที่นำทางอยู่เบื้องหน้าสายตามองตรงไปข้างหน้าตลอดเวลา สำหรับนางแล้วจินเฟยเหยาที่เหลียวซ้ายแลขวาอยู่ด้านหลังประดุจเมฆาล่องลอย
ห้องภายในบ้านของปู้จื้อโหยวทั้งหมดเป็นสีแดงเพลิง ไม่ว่าระเบียงหรือศาลา แม้แต่โต๊ะและเก้าอี้ศิลาข้างทะเลสาบก็เป็นสีแดง นี่ไม่ใช่ความชอบธรรมดาแล้ว พูดง่ายๆ คือชื่นชอบเป็นพิเศษ จินเฟยเหยาหมดคำพูด ไม่ชื่นชมสุนทรียศาสตร์ของบ้านปู้จื้อโหยวอย่างยิ่ง
สาวน้อยเดินนำนางมาจนถึงหน้าห้องรูปวงกลม ผลักประตูเข้าไป คิดไม่ถึงว่าด้านในจะเป็นสระน้ำพุร้อนรูปวงกลม ไอน้ำในสระพร่ามัว ข้างสระมีอ่างและที่ขัดตัว ทั้งยังมีร่องน้ำพุร้อนที่ไหลรินสายเดียวใช้สำหรับรดตัว
นางใช้ภาษามนุษย์ที่แข็งทื่อเอ่ยวาจา “นี่คือสถานที่อาบน้ำขอ
