มา” เห็นจินเฟยเหยาขมวดคิ้วนิดๆ นั่งเรียบร้อยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ด้านข้างคือพั่งจื่อผู้ไม่รู้เบื้องลึกซึ่งมีสายตาทึ่มทื่อแลดูเหมือนเคร่งขรึม ปู้จื้อโหยวถลึงตาใส่นางอย่างแรง
จากนั้นสะบัดมือหันหน้าไป เอ่ยอย่างเดือดดาล “ไม่พูดแล้ว!”
“เอ๋! ทำไมเจ้าถึงเป็นแบบนี้นะ ก่อนหน้านี้ก็บอกว่าข้าไม่ตั้งใจฟัง ตอนนี้รอให้เจ้าเล่าอย่างจริงจัง เจ้ากลับไม่พูดอีก ล้อกันเล่นหรือ!” เห็นเขาจะไม่พูดจริงๆ จินเฟยเหยาก็ฉุดดึงเขา
“ไม่อยากพูดแล้ว! เจ้าแค่อยากหยอกล้อข้าเท่านั้น”
“ไม่นะ ใต้เท้าอาปู้ ข้าอยากฟังจริงๆ เจ้าก็ส่งเสริมความปรารถนาของทาสหญิงอย่างข้าเถอะนะ”
“ไปให้พ้น เป็นทาสยังกล้าฉุดดึงเสื้อผ้าของข้าอีก”
“ใต้เท้าอาปู้ เจ้าก็รับปากคำขอร้องของข้าเถอะนะ ข้าจะตั้งใจฟัง”
“ปล่อยมือ!”
“แคว่ก!”
“…”
“ใต้เท้าอาปู้…ข้าจะซ่อมให้เดี๋ยวนี้!”
…………………………….
[1] ถวนจื่อ คือ ก้อนแป้งข้าวเหนียว ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า ดังโงะ
