โชคดี คืนนั้นทุกคนต่างกำลังดื่มกิน คนสีเทาผู้นั้นไม่ได้เอ่ยเรื่องใส่เขาปลอมให้จินเฟยเหยา
ปู้จื้อโหยวแนะนำให้ทุกคนรู้จักกัน คนสีเทาที่ชื่อว่าเต๋อสี่ผู้นั้นแนะนำเส้นทางต่อจากนี้ของพวกเขาให้จินเฟยเหยารู้อย่างจริงจัง
คนสีเทาต้องนำสินค้าไปยังโลกเผ่ามาร และหาร้านค้าเผ่ามารที่รับรองคนสีเทาโดยเฉพาะ ไม่เช่นนั้นหากถูกเผ่ามารพบเห็นและจำได้ข้างนอกจะถูกกินจนเกลี้ยง เห็นเขาบรรยายว่าคนเผ่ามารกินคนอย่างไรอย่างจริงจัง บรรยายเสียเห็นภาพ บอกว่าเลือดเนื้อปลิวว่อน จินเฟยเหยากลับไม่เชื่อเลยสักนิด
แค่เห็นนิสัยของจอมมารหลงก็รู้แล้ว ไม่ใช่คนป่าเสียหน่อย ทั้งยังกินเต็มปากพ่นโลหิตออกมา หลอกสตรีเพศล้วนๆ เจ้าหมอนี่ที่แท้เชื่อถือได้หรือไม่
ส่วนเต๋อสี่เล่าเรื่องคนเผ่ามารกินคนจบ ก็ดึงกิ่งไม้ด้านข้างมาวาดแผนที่บนพื้นใต้แสงไฟ
วาดพลางอธิบายว่า “พวกเราไปเมืองอูกู่ก่อน หาสินค้าบางอย่างที่นั่น จากนั้นเดินตามทางน้อยข้ามไปยังเขตต้องห้ามของเทือกเขาอูกู่จากทางตะวันตกของเมืองอูกู่แล้วแอบข้ามไปยังโลกเผ่ามาร สถานที่ขายสินค้าก็คือเมืองปาต๋าของเผ่ามาร นั่นเป็นสถานที่รวมตัวและแยกย้ายที่สำคัญของคนสีเทา”
“ข้าทำเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรก ปกติเอาสินค้าอะไรไปขายจึงขายดีหน่อย?” จินเฟยเหยาซักถามอย่างละเอียด
เต๋อสี่เอียงศีรษะเริ่มนับ “หญ้าวิญญาณอายุหลายร้อยปี ทางที่ดียิ่งถือกำเนิดห่างไกลจากที่นี่ก็ยิ่งดี ยังมีพวกแร่และสิ่งของฟุ่มเฟือยที่
