ค่อนข้างขายดี คนเผ่ามารยอมจ่ายเงินก้อนโตซื้อตานสัตว์ปิศาจมากเป็นพิเศษ ถึงจะสามารถใช้ถุงเฉียนคุนบรรจุสิ่งของได้ แต่ข้าไม่แนะนำให้พกพาสิ่งของราคาถูกปริมาณมาก จะขายให้หมดเกลี้ยงต้องรั้งอยู่เป็นเวลานาน แต่ถ้าเจ้าไม่มีสินค้ามีค่า ก็บรรจุสิ่งของราคาถูกนิดหน่อยเป็นเงินทุนก่อนก็ได้”
“สิ่งของฟุ่มเฟือยคือสิ่งของใด? พวกเขาคงไม่ซื้อของเล่นที่ไม่มีค่าจำพวกคนขายเสียงเพลง หยก อัญมณี อาวุธอะไรหรอกนะ?” จินเฟยเหยารู้สึกสนใจสิ่งของฟุ่มเฟือย บางทีความคุ้นเคยของสองสถานที่แตกต่างกัน ไม่แน่ว่าขยะของทางนี้พวกเขาอาจจะถือเป็นสมบัติล้ำค่าก็ได้
เต๋อสี่หัวเราะเสียงดัง “เจ้ากลับคิดเพ้อฝันนัก เจ้าถือว่าตนเองเป็นคนค้าขายธรรมดาหรือ”
หลังจากฟังคำอธิบายอย่างละเอียดจากเขาที่เมาจนดวงตาหรี่ปรือ จินเฟยเหยาก็เข้าใจสินค้าขายดีชนิดนี้ขึ้นมาก
งานฝีมือของคนเผ่ามารธรรมดากลับย่ำแย่ ปกติอาวุธเวทและของวิเศษที่ผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามารใช้ล้วนทำจากวัตถุดิบชั้นยอด ฝีมือการทำกลับห่วยแตก รูปลักษณ์ภายนอกย่ำแย่ ผู้บำเพ็ญเซียนชั้นสูงอย่างจอมมารหลงยังดีหน่อย ผู้บำเพ็ญเซียนที่มีเงินทุนไม่มากสามารถนำอาวุธที่งดงามและน่ารักไปเล็กน้อย ขายให้กับบรรดาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีเผ่ามารโดยเฉพาะ ขายออกได้รวดเร็ว และที่ขายดีที่สุดคือวัตถุดิบและหญ้าวิญญาณอายุร้อยปีขึ้นไป
หญ้าวิญญาณตัวนางเองยังมีไม่พอใช้ จึงไม่สามารถขายได้ ถ้าเป็นวัตถุดิบจินเฟยเหยากลับมีกองยุ่งเห
