ยิงอยู่หนึ่งกองใหญ่ ฉวยโอกาสถามตอนเต๋อสี่เมามาย จินเฟยเหยาเริ่มนำขยะที่ตนเองไม่ต้องการออกมาถามราคาเขา
ถึงทั้งสองแห่งจะมีความแตกต่างกัน แต่คงไม่เห็นขยะเป็นของมีค่า สิ่งของที่จินเฟยเหยานำออกมาทั้งหมดไม่มีค่าสักแดงเดียว ให้ไปเปล่าๆ ยังรู้สึกว่ากินพื้นที่เลย
จินเฟยเหยาอับอายจนกลายเป็นโทสะ นี่มันเรื่องอะไรกัน หรือว่าสิ่งของมากมายที่ตนเองเก็บสะสมไว้คือขยะทั้งหมด? นางโยนสิ่งของสีขาวชิ้นใหญ่ออกมาโดยไม่ดูเลยสักนิดดังตุ้บ “สิ่งนี้ล่ะ ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะไม่มีสิ่งของมีค่าสักชิ้น”
เต๋อสี่ถูกขยะที่นางโยนออกมาทำเอาเหนื่อยหน่ายและตาลายแต่แรก เห็นนางโยนขยะออกมาอีก ก็ยกจอกสุราไม้ไผ่มองไปอย่างอัดอั้นตันใจ
“เอ๋?” เต๋อสี่พลันหายเมาไปกว่าครึ่ง มองสิ่งของที่ถูกจินเฟยเหยาโยนออกมาอย่างประหลาดใจ ทั้งยังขยี้ตา เกรงว่าตนเองจะดื่มสุรามากไปจนตาลาย
สิ่งที่โยนลงบนพื้นคือรูปปั้นสัตว์ปิศาจประมาณสิบกว่าจิน สิ่งที่ดึงดูดเขาย่อมไม่ใช่รูปลักษณ์ของรูปปั้น ทว่าเป็นคุณภาพวัสดุของรูปปั้น
เต๋อสี่ใช้มือลูบคลำ ทั้งยังพลิกดูอย่างละเอียด สุดท้ายจุปากเอ่ยอย่างแปลกใจ “เจ้าถึงกับมีหยกจินกังชิ้นใหญ่ขนาดนี้ แถมยังสร้างเป็นรูปปั้น นี่ต้องสิ้นเปลืองไปมากเพียงใด เศษที่ร่วงลงมาตอนสลักรูปปั้นยังถือว่ามีค่าเช่นเดียวกัน เจ้าคงไม่ได้โยนเศษทิ้งหรอกนะ?”
“นี่ข้าเก็บมาได้ เจ้าว่าลักษณะอย่างข้าเหมือนคนสลักรูปปั้นเป็นหรือ?” จินเฟยเหยาไหวไหล่
“เจ้
