็ถูกนางใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อไว้
หลังลุกขึ้นยืน จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างกระหยิ่ม “ต่อยแตกเป็นชิ้นเล็กๆ แบบนี้ ยังจะมีใครเห็นสัญลักษณ์ของจอมมารหลงว่ามีลักษณะเป็นอย่างไร”
“เพราะเหตุใดเจ้าจึงแบ่งให้ข้าชิ้นหนึ่ง?” เต๋อสี่ถือหยกจินกังในมืออย่างไม่เข้าใจ ใจกว้างเกินไปหน่อยแล้ว ต่อให้ก่อนหน้านี้ไม่รู้ราคาของหยกจินกัง เมื่อครู่ก็น่าจะได้ฟังคำอธิบายของข้าแล้ว เหตุใดยังใจกว้างขนาดนี้อีก?
ปู้จื้อโหยวเองก็ตกตะลึงเช่นเดียวกัน คำพูดของเขาเมื่อครู่ล้อเล่นเสียแปดส่วน มีเพียงสองส่วนที่เอาจริง คิดไม่ถึงว่าจะได้หยกจินกังชิ้นใหญ่จริงๆ
จินเฟยเหยากลับทำปากยื่นเอ่ยว่า “เห็นท่าทางเจ้าชอบจนตัดใจปล่อยมือไม่ได้ ถ้าไม่แบ่งให้เจ้าสักนิด ถ้าเมื่อไรเจ้ายั้งใจตนเองไม่อยู่ เกิดจิตคิดร้ายขึ้นมากะทันหันจะทำอย่างไร ไปถึงโลกเผ่ามารข้าไม่รู้จักสภาพแวดล้อมเลยสักนิด ติดกับเจ้ายังไม่รู้ตัว มิสู้แบ่งให้คนละหน่อย เจ้าจะได้รู้สึกขอบคุณข้า แต่ถ้าเจ้ารู้สึกว่าน้อยไป เกิดละโมบขึ้นมาข้าก็ไม่มีทางเลือก ถึงตอนนั้นได้แต่ให้ทุกคนเห็นเลือด”
ฟังคำพูดของนาง ปู้จื้อโหยวและเต๋อสี่นิ่งอึ้ง จากนั้นจึงเอ่ยอย่างจนใจยิ่ง “เจ้าตรงเกินไปแล้ว มีนิสัยซื่อตรงเป็นเรื่องดี แต่ก็ไม่มีคนที่รู้สึกอย่างไรก็พูดออกมาเหมือนเจ้า อ้อมค้อมหน่อยได้หรือไม่”
