สึกเย็นนิดๆ และสบายอย่างยิ่ง พู่ตรงปลายสองด้านก็เป็นสีขาว ไม่รู้ว่าเป็นขนของตัวอะไร นุ่มลื่นอย่างประหลาด แม้แต่เชือกและมุกสีขาวสลับสีดำที่ห้อยบนนั้นก็มีสีสันแวววับจับตา มีปราณวิญญาณคุกคามคน
“ผ้าไหมเทียนจี๋เป็นหนอนไหมเทียนจี๋คายออกมา ปริมาณของหนอนไหมชนิดนี้มีน้อยมาก ทั้งยังกินแก่นไฟพิภพเป็นอาหาร ไหมที่คายออกมาน้ำและไฟไม่กล้ำกราย ฤดูหนาวอบอุ่นฤดูร้อนเย็นสบาย อีกทั้งหอกดาบยังฟันแทงไม่เข้า เมฆหน่วนซินเป็นแก่นเมฆสวรรค์ เป็นปรสิตอยู่ในทะเลเมฆ ในเมฆจำนวนมากบนท้องนภาอย่างมากมีเมฆหน่วนซินอยู่สิบกว่าก้อน หากไม่ใช้เวลาหลายสิบถึงหลายร้อยปีก็เป็นไปไม่ได้ที่จะหาพบ นอกจากสามารถเปลี่ยนรูปร่างได้ตามใจปรารถนาและอ่อนนุ่มสุดเปรียบปานแล้วก็ไม่มีประโยชน์อย่างอื่น” ปู้จื้อโหยวมองลักษณะสมบัติของนาง ก็อธิบายให้นางฟังทีละอย่าง
จินเฟยเหยาแนบใบหน้าเข้ากับหมอนอิง นุ่มจริงๆ ด้วย นางยิ้มแล้วเอ่ยถาม “ปราณวิญญาณเหลือเฟือยิ่ง ยังมากกว่าปราณวิญญาณทงเทียนหรูอี้ของข้าอีก แล้วมันใช้งานอย่างไร? หลังจากเปลี่ยนให้ใหญ่แล้วกดคนตายได้ใช่หรือไม่?”
“ข้าเคยบอกแล้วมิใช่หรือ สามารถวางหนุนบนเตียงหรือบนเก้าอี้ได้” ปู้จื้อโหยวกระพริบตา
“อะไรนะ!” จินเฟยเหยาเอ่ยถามอีกอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ปู้จื้อโหยวพยักหน้าอย่างมั่นใจ “ใช่ ของสิ่งนี้นอกจากหนุนอิงแล้ว ไม่มีประโยชน์อย่างอื่น”
“ไม่จริงน่า…ใช้เวลาไปนานขนาดนี้ และใช้สิ่งของดีๆ ถึงปานนี้ก็เพ
