ื่อทำหมอนอิงใบเดียว? จอมมารหลงผู้นี้อยู่ว่างเกินไปสินะ เจ้าเคยบอกไว้ว่า ผ้าไหมเทียนจี๋หอกดาบฟันแทงไม่เข้า น้ำไฟไม่กล้ำกราย ถ้าฉีกออกมาหลอมเป็นเสื้อผ้าชุดหนึ่ง จะเป็นเรื่องที่ดีเพียงใด” จินเฟยเหยามองหมอนอิงในมืออย่างลังเล ในใจมีความคิดจะฉีกมัน เพียงแค่ใช้หนุนอิง ฟุ่มเฟือยเกินไป จะทำเรื่องล้างผลาญแบบนี้ไม่ได้
ปู้จื้อโหยวฉวยโอกาสขณะที่นางกำลังมองหมอนอิงอย่างน้ำลายไหล เก็บสิ่งของทั้งหมดที่เทออกมาเมื่อครู่กลับคืน จากนั้นเอ่ยกับจินเฟยเหยา “พวกเราแบ่งสิ่งของที่ได้มาอย่างยุติธรรม เจ้านำหมอนอิงไป ส่วนข้านำขยะเหล่านี้ไป ให้เจ้าได้เปรียบอย่างมากแล้ว”
“เจ้าใจดีขนาดนี้เลย?” จินเฟยเหยาได้สติคืนมา มองเขาอย่างเต็มไปด้วยความสงสัย
“แน่นอน เจ้าพูดจาแบบนั้นได้อย่างไร” ปู้จื้อโหยวมีสีหน้าไม่ได้รับความเป็นธรรม เอ่ยอย่างไม่พอใจ “หรือเจ้าไม่อยากนำผ้าไหมเทียนจี๋ไปหลอมสร้างชุดอาคม? นี่ข้าเสียสละครั้งใหญ่แล้วนะ เจ้ายังมีท่าทีแบบนี้อีก”
จินเฟยเหยาครุ่นคิด ถึงของสิ่งนี้ดูแล้วไร้ประโยชน์ แต่วัสดุที่ทำจากผ้าไหมเทียนจี๋ภายนอกหากฉีกมาหลอมเป็นชุดอาคมต้องใช้ประโยชน์ได้แน่ อีกทั้งต่อไปตนเองยังต้องไปหาจอมมารหลงเพื่อเอาพื้นที่มิติด้วย ถึงตอนนั้นใช้มันแลกสิ่งของกับจอมมารหลงก็ไม่เลว เจ้าหมอนั่นให้คนมาค้นหาหมอนอิงใบนี้โดยเฉพาะ ต้องติดที่นอนแน่
ดังนั้นนางจึงเห็นด้วยกับการแบ่งสิ่งของแบบนี้ และวางหมอนอิงกลับคืนกล่องหยกแล้วเก
