จินเฟยเหยาไม่ต้องให้คนอื่นช่วยเหลือ แลเห็นร่างจินเฟยหยางบวมพอง ก้อนแข็งสีดำเริ่มปริแตก นางก็ยกสองมือ ฟองแสงนรกฟองใหญ่พุ่งออกมาปกคลุมร่างจินเฟยหยางเอาไว้ ไฟนรกแล่นออกมา เขาซึ่งกำลังจะระเบิดตนเองตายก็ถูกแช่แข็งเป็นหินผลึกขนาดใหญ่รูปวงกลมในพริบตา
คนจับตัวแข็งแล้วจึงหยุดระเบิดตนเอง จินเฟยเหยาไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ต่อยหมัดไปโดยไม่กระพริบตาสักนิด ผลึกน้ำแข็งแตกเป็นเสี่ยงๆ จินเฟยหยางก็กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยตามไปด้วย ตายไปอย่างเศร้ารันทด ส่วนการระเบิดตนเองของผู้บำเพ็ญมารที่ทำให้คนหวาดกลัวจนตัวสั่นก็สลายหายไปเช่นนี้
ส่วนจินเฟยเหยากลับลืมถามว่าจินเฟยหยางมาที่นี่ได้อย่างไร ทั้งสองคนโต้คมรมกันจนนางลืมเรื่องนี้ไปนานแล้ว
ในยามนี้เอง ไป๋เจี่ยนจู๋พลันลงมือกับจินเฟยเหยาอย่างเหนือความคาดหมาย เขาสะบัดไผ่วั่นคง มังกรเขียวตัวนั้นก็แหวกอากาศออกมา พุ่งเข้าหาจินเฟยเหยาที่ไม่ได้เตรียมตัวป้องกัน
“โล่!” จินเฟยเหยารีบยกสองมือขึ้น ทงเทียนหรูอี้กลายเป็นโล่ขนาดใหญ่สองชิ้นขวางไว้หน้าลำตัว เสียงดังเอะอะ แลเห็นมังกรเขียวกำลังจะพุ่งเข้าชน ด้านหน้าโล่ของจินเฟยเหยาปรากฏเงาร่างหนึ่งขึ้นอย่างกะทันหัน เห็นเพียงแสงสีขาววาบขึ้น มังกรเขียวถูกผ่าออก ปู้จื้อโหยวถือปิศาจราตรีที่มองไม่เห็นยืนอยู่เบื้องหน้าจินเฟยเหยา
“ไป๋เจี่ยนจู๋ เจ้าคิดจะทำอะไร!” คิดไม่ถึงว่าเจ้าหมอนี่จะเรียนรู้การลอบโจมตี จินเฟยเหยาถลันออกมาจากด้านหลังปู้จื้อโห
