ิดดูอย่างละเอียด ศิษย์น้องไป๋จะเป็นคนเช่นนั้นได้อย่างไร ดูท่าแม่นางจินไม่พอใจศิษย์น้องจากรักจึงกลายเป็นแค้น ดังนั้นคิดจะเป็นอิสระจากศิษย์น้อง คิดถึงตรงนี้เขาอดส่ายศีรษะไม่ได้ โชคร้ายจริงๆ ดูท่าต่อไปต้องสั่งสอนเจ้าท่อนไม้นี่สักหน่อยว่าต้องเอาใจสตรีอย่างไร
ส่วนไป๋เจี่ยนจู๋ไม่รู้ว่าเดือดดาลเกินไปหรือรู้ซึ้งถึงความจริงแห่งโลกิยะ[1] อยู่เหนือไตรภูมิ[2] เขามองจินเฟยเหยาพูดจาเหลวไหลอย่างชืดชา ในใจมีเพียงความคิดเดียว นั่นก็คือไม่ว่านางจะพูดอะไร และต่อให้คนอื่นเข้าใจเขาผิด เขาก็ต้องขจัดภัยให้ปวงชน
ทว่าเขาคิดจะชืดชาคิดจะหนักแน่น กลับมีคนไม่ชืดชาและไม่หนักแน่น
แลเห็นศิษย์น้องซิ่นเทียนพลันปรากฏกายขึ้นด้านข้าง ใช้มือกอดด้านหลังเขาไว้ ตะโกนใส่เฟิงอวิ๋นจู๋สองคน “ศิษย์พี่ทั้งสอง รีบมาหยุดศิษย์พี่ไป๋เร็วเข้า! สำนักตงอวี้หวงเราจะให้เกิดเรื่องเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด ท่านเจ้าสำนักรักหน้าตาที่สุด ถ้าวันนี้ก่อเรื่องใหญ่โต จู๋ซวีอู๋ซือจุนก็ปกป้องพวกเจ้าไม่ได้!”
“มีเรื่องเช่นนี้ด้วย? ไม่ต้องพูดเกินจริงขนาดนี้ก็ได้” เฟิงอวิ๋นจู๋มองท่าทางตื่นตระหนกเกินเหตุของศิษย์น้องซิ่นเทียน รู้สึกว่าเขาทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่อยู่บ้าง ตั้งแต่เบื้องบนจนถึงเบื้องล่างของสำนักตงอวี้หวงมีเกือบหมื่นคน เจ้าสำนักจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องไร้สาระแบบนี้หรือ?
“ทางที่ดีพวกเจ้าห้ามเขาไว้ ตอนเจ้าสำนักตงอวี้หวงยังหนุ่มน้องสาวได้พบกับผู้บำ
